Yaz tatili için bir masal:
Edi İle Büdü


Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, cinler cirit atarmış yıkık hamam içinde.
Develer tellâl iken, pireler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, gökyüzünde güneş varmış, yeryüzünde insan derler. Bu insanlar dört köşe evlerin içinde, yarı uykulu yarı uyanık yaşarlarmış. Yağmur yağanda ıslanır, güneş çalanda kururlarmış. Zaman zaman içinde yaşarlarken devr ü devran gelip geçermiş.

Masal bu ya, zamanın birinde bir köy kenarında mendil kadar bahçesi, kibrit kadar evleri olan iki yaşlı insan varmış. Sakın ha olmaz demeyin, olur olur. Masal bu ya, dediğimiz gibi masalın içinde her şey olur. Siz gelin beni dinleyin.
Dil söylerken kulak saman içinde daneyi seçsin.
Gözler köy içinde haneyi.
O hane ki, içinde iki yaşlı insan varmış.
Bu yaşlı iki insanın biri erkek biri dişiymiş. Dünya bu ya, bu iki insan evliymişler. Evde yaşıyan erkeğin adı Edi imiş. Edi'nin yandaşı candaşı akıl danesi, evde tek hanesi olan kadının adı da Büdü imiş. Bu masala adlarını veren bu iki can insanın bu masaldan başka daha çok masalları varmış. Biz bunu duyduk bunu söyledik. Sizlerde can kulağıyla dinleyin ki yeryüzü nelere tanıklık etmiş.

Zaman o zaman işte, Edi ile Büdü'nün bir de uzak diyarlarda evli kızları varmış. Her sabah gün doğarken uykusundan uyanan Büdü kocası Edi'ye şöyle seslenirmiş:
- Edi Edi!
- Ne var Büdü?
- Edi kalk bu gece rüyamda kızımızı gördüm. Demek ben kızımı çok özlemişim gidip kızımızı görelim.
Edi:
- Bugün olmaz bulutlar gelip gelip geçiyor yağmur olabilir, diye atlatırmış. Günler günleri aylar ayları kovalamış. Büdü'nün rüyası kızıyla, Edi'nin sözleri ise yağmurla doluymuş. Bir sabah Büdü isyan etmiş:
- Edi Edi!
- Ne var Büdü?
- Kızımı özledim kalk Edi kalk bir yol kızımıza gidelim. Böyle giderse ben kızımızı görmeden öleceğim!

Ölüm sözünü duyan Edi bütün yelkenleri suya indirmiş. Büdü'nün her dediğini kabullenmiş.
- Olur, demiş; kalk bugün kızımıza gidelim. Gidelim ama bir şeyler de götürelim. Eli boş gitmek olmaz.
Bu habere sevinen Büdü hemen sormuş:
- Edi Edi!
- Ne var Büdü?
- Biz kızımıza ne hediye götürelim eli boş gitmek olmaz ki!

Böyle konuşurlarken ikisinin de karınları aç olduğu için, ikisinin de aklına çörek gelmiş. Büdü:
- Çörek pişireyim de kızımıza götürelim, demiş.

Edi hemen karısını doğrulamış:
- Evet çörek götürelim ama önce biz kendi karnımızı doyuralım. Kalanı götürelim.
Büdü:
- Hemen kalkıp teknede yeterince hamur yoğuralım, hem bize hem de kızımıza yeterli olsun.

Büdü hamur yoğurmuş, Edi ise her zamanki gibi yoğrulmuş hamuru top top yapıp tandırın kenarına yapıştırmış. Tandır kenarında top top pişen hamurlar ne ekmeğe ne de çöreğe benzermiş. Ama iki yaşlı insan bu pişen hamura çörek derlermiş. Daha sonra pişen çöreklerle önce kendi karınlarını bir güzel doyurmuşlar. Kalanı çıkın yapıp kızlarına götürmek için hazırlamışlar. Büdü evden ayrılacağını bildiği için, bir telaşla Edi'ye seslenmiş:
- Edi Edi!
- Ne var Büdü?
- Biz evden çıkıp gideceğiz. Bu tandır geçerse yani sönerse biz de yokuz, bu güzel evimiz üşümez mi? Gel tandırı çokça dolduralım, biz geri gelene kadar tandır sıcak dursun evimiz de üşümesin.

Bu sözlere evet diyen Edi odun, tezek taşımaya başlamış. Tandırı bir güzel doldurmuşlar. Tandır yana dursun, gelince karınları aç olur diye, biraz da çörek saklamışlar köşedeki işkafın içine. Evdeki paraları da çöreklerin altına koymuşlar. İşkafı kitlemişler, anahtarını da tandır taşının altına koymuşlar. Tandır üstüne, biz gelene kadar pişip hazır olsun diye tencereyle kelle paça asmışlar. Pişip hazır olsun diye. Bu hazırlıklara Büdü çok sevinmiş. - Allahtan tandır sıcak; tekrar yakmamıza gerek yok. Kelle paça da hazır, pişirmemize gerek yok, çörek de hazır acele gidip gelelim.

Büdü işlerin bitiminde seslenmiş:
- Edi Edi!
- Ne var Büdü?
- Biz gidince evimiz üşümeyecek. Gelince de çok rahat edeceğiz biliyor musun?
- Biliyorum, bu senin harika düşüncelerin olmasaydı biz ne yapardık?

İki yaşlı can evden çıkıp ev kapısını kilitlemişler. Açacağı kaybederiz diye telaşlanmışlar, sonra Edi, evin anahtarını kapının önündeki tuztaşının altına saklamış. Gelince hemen alır içeriye gireriz diye sevinmişler. Bu sevinçle yola koyulmuşlar. Az gitmişler uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler. Bir gece bir gündüz gitmişler. Bir pınarın başında konaklamışlar. Çok susadıkları için pınarın soğuk suyundan kana kana su içmişler. Çok çok acıktıkları için, kızımıza götürelim diye aldıkları çörekleri bir güzel yemeye başlamışlar. Bu arada, yanlarına bir derviş çıkagelmiş. Selam verip konuk olmuş bu iki yaşlı insana. Gelen yolcu aç olduğunu söyleyince, Edi ile Büdü çıkındaki kalan çörekleri de bu yolcuya ikram etmişler. Ancak Büdü kızıma bir çörek kalsın diye çıkının içine birini saklamış. Yemek içmek bittikten sonra, sohbet başlamış. Edi, Derviş Baba dedikleri adama sormuş:
- Nerden gelip nereye gidersin?
- Haktan gelip hakka giderim, demiş.
- A kardaş madem hakktan geliyorsun, niye geri hakka gidiyorsun, demiş. Derviş,
- Her gelişin bir dönüşü olur da ondan.
Büdü, ben bir şey anlamadım diye yakınmış.

Sohbet dilden dile dolaşırken bu kez Derviş baba sormuş:
- Siz gittiğiniz yolu geri dönmez misiniz? Gerisin geri evinize gelmez misiniz?
Büdü:
- Evet doğru nerden bildin?
- Ben dervişim her şeyi bilirim, diye yanıtlamış Derviş Baba ve sormuş: Ya sizler nerden gelip nereye gidiyorsunuz?

Sözü Edi almış, arkasını Büdü getirmiş. Bir Edi söylemiş Bir Büdü:
- Biz kendi evimizden kalktık, kızımızın evine gidiyoruz. Aslında bu yenilen çörekleri de kızımıza götürüyorduk.
- Ama, açlık seni de bizi de yorgun düşürünce yemek zorunda kaldık.
- Neyse ki, evimizde çörek de bol, tandırın üstünde kelle paça da.
- Evin anahtarını da kapının önündeki tuz taşının altına koyduk, para kesesini de çöreklerin içine sakladık.
- Çörekleri de duvardaki işkafın içine kilitledik.
- Anahtarı da tandır taşının altına koyduk.
- Biz kızımıza gidiyoruz sen de yoluna git, ama bizim eve uğrama, sakın gidip de kapıyı açma, içeri girip de kelle paça yemeğini yeme, paraları alıp da yerine taş toprak doldurma.

Derviş Baba:
- Ben bir garip yolcuyum, yoluma gidiyorum. Dedim ya hakktan gelip, hakka gidiyorum. Benim işim gücüm bu. Çocuk olmayın. Sizin paranızla, kelle paça yemeğinizle ne işim olabilir? Gidin, haydi gönül rahatlığıyla yolunuza gidin. Kızınızı görün ve sağlıkla evinize dönün. Edi ile Büdü bu sözlerin karşısında rahatlamışlar. Derviş Baba'nın evlerine gitmeyeceğini öğrenince memnun olmuşlar. Güven içinde yola çıkmışlar. Derviş Baba da hemen gidip, bu iki yaşlı insanın tariflediği evi bulup tuz taşının altındaki anahtarı alıp, kapıyı açıp, dalmış içeri. Önce kelle paça yemeğini yemiş, yerine başka şeyler koymuş, sonra para kesesini cebine boşaltmış. Paraların yerine teneke falan doldurup, sonra da sıcak tandır önünde bir güzelce uyumuş. Sabahleyin kalkıp yola koyulmuş.

Biz gelelim Edi ile Büdü'ye...
Edi ile Büdü kızlarının yaşadığı şehre yaklaşmışlar. Şehrin içindeki, kızlarının evinin önüne gelince, kapıda duran bir görevliyi içeriye salıp haber göndermişler; anan ile baban seni görmeye geldiler, diye.

Kızın kocası şehir esnaflarından, hatırı sayılır bir tüccarmış. Annesi ile babası geldiği zamanlar kızın kocası Hindistan seferine çıkmış, kutnu kumaş getirmeye gitmiş. Kız evde yalnızmış. İyi ki kocası evde yokmuş, evde olsa, ya anasını babasını yırtık pırtık giysiler içinde görse, şerefi iki paralık olacak diye kızın yüreği hop hop etmiş. Ama çok şükür, çok şükür bu güne ki kocası evde yokmuş. Kocası gelene kadar ne edip eyleyip anasıyla babasını köylerine geri salmayı tasarlamış. Bu yüzden uşaklarını görevlendirmiş. Anasıyla babası çabuk çekip gitsinler diye onları bıktırmak için elinden gelini arkasına koymamaya yemin etmiş.

Daha sonra çevresinde fır fır dönen uşaklara emirler yağdırmış.
- Bu iki yaşlı insanı hiç rahat ettirmeyin, rahat yüzü görmesinler ki, çabuk çekip gitsinler. Kocam gelince bunları görmesin. Kocam bunları görürse ve de benim anam babam olduğunu anlarsa rezil olurum.

Bu çelişkili düşünceler içinde koştururken aklına parlak bir fikir gelmiş. "İlk gecede ben bunları sidikli ve boklu odada yatırırsam sabaha çeker giderler." Uşaklara kapı önünde duran iki yaşlıyı eve getirmelerini söylemiş. Uşaklar da dışarı çıkıp bu iki yaşlı insanı eve almışlar. Kapıdan içeri giren iki yaşlı insan kızlarını görünce nasıl nasıl sevinmişler. Nasıl nasıl sevinmezler ki, biricik kızları konaklar içinde yaşıyor. Emrinde onlarca uşak, elinde çil çil paralar. Yediği önünde yemediği ardında. İki yaşlı bu gördüklerinin karşısında çok çok sevinmişler.

Masalın devamı için tıklayınız

Orhan Bahçıvan
Essen



Diğer yazıları için tıklayınız

Önceki

Devamı