Yaz sonu için bir masal:
Üzümcü Baba


Bir varmış bir yokmuş.
Dağlar kar altındayken, akan sular donmuş.
Baba oğluna bir bağ bağışlamış.
Oğul babaya bir salkım üzüm vermemiş.
Her masalda oğul küser, yola düşermiş, ya da Keloğlan küser anasına, alır başını şehirlere gidermiş. Bu masal tam tersine, tersine dediysek, anlatım itibarıyla tersineymiş. Bu masalda baba küsmüş yola düşmüş.
Az gitmiş uz gitmiş dere tepe dümdüz gitmiş.
Gitmiş gitmiş altı ay bir güz gitmiş.
Bir yere varmış ki, Kaf dağı desek değilmiş.
Pürü piğan hiç değilmiş.
Bir yere varmış ki dostlar, in cin top oynuyormuş.

Yaşlı baba sağa bakmış, bir tek canlı görememiş. Sola bakmış bir tek canlı görememiş. İçecek bir damla su istemiş ama nerde, bir damla su bile bulamamış. Yiyecek bir lokma ekmek aramış ama nerde, bir lokma ekmek bulamamış. Ulu orta dönmüş dönmüş dolanmış. Bir kaya dibinde sinmiş, oturmuş. Çünkü o yerlerin üstüne ışık verip aydınlatan güneş batmaya gidiyormuş.

Küskün baba, az durmuş, uz durmuş, esen rüzgar üzerinde buz durmuş. Üşümüş yaşlı baba, üşümüş. Tir tir titremiş. Sığdıramamış bedenini kayaların dibine, yaş çukurlar içine.

Gece acımasız karanlığıyla, bütün hışmıyla gelirmiş, bu yaşlı babanın üstüne, gelirmiş.
Az oturmuş, uz oturmuş.
Bazen kıvrılmış, bazen düz oturmuş.
Yaşlı beden dayanamaz olmuş soğukların baskısına.
Gelmiş, gelmiş iki değirmen taşı asılmış yaşlı gözlerin kapaklarına. Çırpınmış yaşlı beden uyumamak için çırpınmış, durmuş.

Korkusu kurttan, kuştan. Yılandan, çıyandan, akreptenmiş.
Bir yandan korku basmış, bir yandan karanlık basmış.
Ortalıkta in cin top oynuyormuş. Ateş yakmaya odun gerekliymiş, ama odun da bulamıyormuş. Bu yaşlı baba karanlıklar içinde uykuya yenik düşmüş. Uyumuş bir daha uyanamamış.

Uyanamamış çünkü, kurtlar gelip parçalamış yemişler.
Orta yerde yaşlı babanın etsiz kemikleri, toprakta ve kayalarda kan izleri kalmış.

Biz haberi size nerden verek, biz haberi size yaşlı babanın evinden verek. Ev halkı yaşlı ninenin sesiyle uyanmış:
"Babanız bu gece gelmedi" diye bağırmış.

Ev halkı, sonra köy halkı bu yaşlı babayı aramaya koyulmuşlar. Tüm köylü üç gün üç gece aramışlar. Sonra kuzgunların yırtıcı kuşların dönüp dönüp kaldığı yere doğru yürümüşler. Ha yürümez olsalarmış.

Köy halkı gitmiş, bu yaşlı küskün babanın etsiz kemiklerini toplayıp bir çuvala doldurmuşlar. Çuvalı omuzlayıp köye dönmüşler. Normal bir cenaze gibi, kefenlemişler köy mezarlığına gömmüşler.

Tarihte hiçbir sır gizli kalmamıştır.
Gizli sırlar en çok kırk gün gizli kalırmış.
Bu işin gizi de kırk gün sonra ortaya çıkmış.
Tüm köy halkı olayın bir salkım üzümden kaynaklandığını öğrenmiş.

Bağ sahibi olan oğlunu köyden kovmuşlar. Babasının verdiği bağı bahçeyi de elinden almışlar. Bu bağın tüm üzümlerini götürüp bu babanın mezar taşının üstüne yığmışlar. Bu yetmezmiş gibi, yaşlı babanın adını mezar taşından silip üstüne, "ÜZÜM BABA" yazmışlar.

Her yıl bu babanın mezara konulduğu gün üzüm kesme zamanıymış. Kendi bağlarından üzüm keserler ama tüm köy halkı kestikleri ilk salkım üzümü bu babanın mezarına götürürlermiş.

Gel zaman git zaman, bu bir gelenek olmuş ve yöreye yayılmış. Derler ki:
Gün bugündür o yörede kim üzüm kesmek için üzüm bağına girerse, bu babanın bir salkım üzümünü vermeden bağın üzümünü kesmezmiş.

Bu yaşanılan olay zamanla bir derbeder havasıyla türkü olmuş diller düşmüş. Türküyü kimin yaktığı belli değilmiş. Bugüne kadar kimin söylediği de bilinmezmiş:

Oğul Oğul
Oğul oğul giderim yolum yeniş
Oğul oğul bu yolda olmaz dönüş
Oğul oğul bağı döktüm mezara
Oğul oğul yar dönüp de yememiş

Oğul oğul bul yari burda yari
Oğul oğul koydun çukurda yari
Oğul oğul ne muhannet oğuldun
Oğul oğul yedirdin kurda yari

Oğul oğul bu dağlar ala dağlar
Oğul oğul başıma bela dağlar
Oğul oğul yari aldı vermiyor
Oğul oğul hay miras kala dağlar

Oğul oğul bul beni burda beni
Oğul oğul koydun çukurda beni
Oğul oğul ne muhannet oğuldun
Oğul oğul yedirdin kurda beni

Orhan Bahçıvan
Essen

Diğer yazıları için tıklayınız

 

Önceki

Sonraki