İsrail Türkiye'den İran'a Saldırırsa!.. İbrahim Karagül / Yeni Şafak

ABD Özgür Ruhunu Kaybetti Radikal

Al Sana Tank! Umur Talu / Sabah

İbrahim Karagül / Yeni Şafak:
İsrail Türkiye'den İran'a Saldırırsa!..
İsrail savaş uçaklarının Suriye'ye girmesi, Türkiye'nin hava sahasını kullanması, Türkiye topraklarına yakıt tanklarını bırakması sıradan bir olay değil. Belirsizlikler, kafa karışıklıkları çok ama dikkatle bakıldığında özellikle Türkiye için ciddi tehditler içeren bir durum var ortada. Söz konusu olayla ilgili iki önemli tespit yaptık.

Birincisi: Suriye son bir yılda hava savunmasını ciddi biçimde güçlendirdi. Rusya'dan 1 milyar dolarlık Pantsyr S1E füze sistemi satın aldı. Faturayı İran ödedi. Rusya'nın en iddialı savunma sistemlerinden olan Pantsyr S1E İran'ın nükleer tesislerini de koruyor. İsrail, ABD ile danışıklı olarak, Suriye'nin savunma sistemi üzerinde bir test yaptı. Sistemi kilitleyip kilitleyemediğini denedi. Olaydan önceki günlerde, bu sistemin ABD-İsrail saldırılarının önüne geçemeyeceğinin iddia edilmesi bir garip rastlantı mıydı acaba?

İkincisi: İsrail, hem kendisi hem ABD için yaptığı bu test ile aslında İran'ın hava savunma sistemlerinin gücünü de ölçtü. Bir şey daha yaptı: İran'ın bazı bölgelerini vurmak için uzun mesafeli uçuş denemeleri. Olası ABD/İsrail saldırısı, ya da İsrail'in münferit saldırısı Türk hava sahası kullanılarak yapılırsa ne kadar başarılı olur denemesi bu.

İsrail'in İran nükleer tesislerini vurmak için iki yolu var. Ürdün/Suudi Arabistan/Irak üzerinden uçmak. 1981'de Irak tesislerini böyle vurdu. İki ülkeye haber vermeden hava sahalarını kullandı. Şimdi aynısını yapabilir mi? Bu ülkeler izin verir mi? Vermez, vermeye cesaret edemez. Ayrıca bu mesafe uzun.
Geriye Suriye ve Türkiye hava sahasını kullanmak kalıyor.
İran'ın, Suriye hava savunma sistemlerinin faturasını ödemesinin nedeni burada ortaya çıkıyor. İran aslında Suriye üzerinden kendi savunmasını güçlendiriyor.
Peki ya Türkiye!

Türkiye, İran'a ya da Suriye'ye yönelik bir saldırıda kendi topraklarını ya da hava sahasını kesinlikle kullandırmayacaktır.
1 Mart Tezkeresi'nden sonra, Paul Wolfowitz'in; "Güneyinizdeki bir ülkeye karşı işbirliği yaparsanız affederiz" mealindeki sözlerini hatırlayalım. Hem İran hem de Suriye için Türkiye'den desteği istenecek, isteniyor da. Ama köprünün altından çok su aktı. Türkiye, kesinlikle böyle bir suça iştirak etmeyecektir.

Ancak Ankara'nın önünde bir tuzak var, bilmiyorum ne kadar farkındayız! İsrail savaş uçakları, Trük hava sahasını kullanarak Suriye'ye girebiliyor. Buna niye ihtiyacı olabilir! Suriye hava sahasına Golan'dan girebilir, Akdeniz'den girebilir. Türkiye'ye ihtiyacı yok ki! Ama burada bir kötü niyet var. Türkiye üzerinden giriyor ve Türkiye-Suriye ilişkilerini riske atıyor. Ankara'yı öfkelendiren de bu.

Peki İsrail, bir süre sonra aynı şeyi İran'a karşı da yaparsa ne olacak? Yapar mı, bence yapar, yapabilir! Türkiye ile İsrail arasındaki askeri anlaşmaları hatırlayalım. Bu çerçevede İsrail savaş uçakları Türk hava sahasında eğitiliyor. Böyle bir hakları var. Ancak bu hakkı kötü niyetli kullanmaya eğilimli olduğunu son Suriye olayında gösterdi. Yarın, aynı anlaşmalar çerçevesinde bu ülkenin hava sahasında uçan birkaç İsrail savaş uçağı İran hava sahasına girer, birkaç bomba bırakırsa Türkiye ne yapacak? "Türkiye üzerinden İran'a saldırı!"
Kulağa nasıl geliyor? Eminim Ankara'dakiler, son olaydan sonra bunları düşünüyorlardır.

1996-97'lerde bugünkü Ortadoğu düzenini kurmak için inanılmaz yükümlülükler yüklendi bu ülke. Şimdi bunlar birer kambura dönüştü. Şimdi o Ortadoğu düzeni Türkiye'nin kendisini tehdit ediyor. On yıl sonrasını öngöremeyenlerin marifeti bu! ABD/İsrail'in İran'ın nükleer çalışmaları ve Suriye'ye yönelik planları gündemde, unutan biziz... ABD Başkanı George Bush, 28 Ağustos'ta; "nükleer silaha sahip olursa İran'ın Ortadoğu'da soykırım yapabileceğini" iddia etti. Gariptir aynı tarihte, Londra Üniversitesi Ortadoğu ve Afrika Araştırmaları Bölümü'ndeki Uluslararası Araştırma Merkezi, İran'a saldırıyı içeren 80 sayfalık bir tahrik edici bir rapor yayınladı (Bkz.: www.rawstory.com/). Rapora göre ABD, İran'ın nükleer, askeri, enerji, devlet ve ekonomik tesislerini yok edecek saldırı hazırlıklarını tamamladı. İran içinde 10 bin hedef belirlendi.
Bu hedefler konvansiyonel silahlarla vurulacak. Ancak bunların etkili olamadığı yerlere, özellikle nükleer tesislere karşı silahlar kullanılacak. Böyle bir çılgınlık olur mu? Böyle bir dünyada olur? Sonuç ne olur, sadece İran için değil, ABD ve İsrail için de felaket olur!

İsrail eski Başbakanı Benjamin Netanyahu, geçtiğimiz hafta Herzilya'da yapılan terör toplantısında, "Eğer İran'ın nükleer silahı gerçekleşirse kesinlikle askeri müdahale gerekir. Askeri seçenek masada olmalı" dedi. Ona göre bölge 1939'ları yaşıyor ve bir dünya savaşı patlamak üzere. Tabii o dönemin Almanya'sı Netanyahu'ya göre İran oluyor! Bir şey daha hatırlatayım:
New York Times ve Washington Post'ta küçük haber olarak yayınlandı, bizim dikkatimizi çekmedi. 6 Eylül'de, ABD Hava Kuvvetleri'ne ait bir B-52 bombardıman uçağı nükleer silahlarla havalandı. Kuzey Dakota'daki askeri üsten kalkan uçak, 6 adet nükleer başlıklı Cruisse füzesi taşıyordu. Louisiana'ya kadar bu füzelerle uçtu. Her bir füze 150 kilotonluk patlayıcı taşıyordu ve Hiroşima'ya atılandan on kat daha güçlüydü. Olay Bush'a kadar aktarıldı ve bunun "yanlışlıkla" olduğu açıklandı. "Yanlışlıkla" bir
B-52 bombardıman uçağı nükleer füzelerle havalanabiliyor, inanıyor musunuz? Peki, 40 yıl sonra ilk kez bir ABD uçağının nükleer silahla kalktığını söylersek!

Garip, tuhaf olaylar oluyor.
Sessiz bir hareketlilik var.
Türkiye, İran ve Suriye'ye yönelik askeri planlamanın tam merkezinde. Sen istediğin kadar karşı koy, kabul etme, taraf olma. İsrail'in son tacizinde, istismarında olduğu gibi bir oldu bittiyle karşı karşıya kalabilirsin.



ABD Özgür Ruhunu Kaybetti
Radikal (LA Times - Başyazı): Bush, terörle savaş sırasındaki polis devletini andıran uygulamalarıyla, Amerika'yı Amerika yapan değerleri zedeleyip özgürlüğün altını oydu

ABD'nin bugün altıncı yılına giren 'terörle savaş'ı ulusumuzun kaderini gelecek bir veya birkaç kuşak boyunca belirleyecek gibi görünüyor. Afganistan'daki savaş sürüyor; bu yıl 100'den fazla intihar saldırısı düzenlendi, geçen pazartesi korkunç bir saldırıda en az 28 insan öldü. Irak'ta da bir türlü bitmiyor savaş; General David H. Petraeus'la ABD'nin Irak Büyükelçisi Ryan Crocker ise pazartesi günü Kongre'ye ABD birliklerinin, sayıları azar azar düşürülmekle birlikte, bölünmüş durumdaki Irak istikrara kavuşana dek kalması gerektiğini tavsiye etti. Ve görünen o ki bir üçüncü cephe de açılıyor; İran'la açıklanmayan, fakat giderek kötüleşen bir ihtilaf yaşanıyor.

11 Eylül saldırılarını izleyen yıllar boyunca tek bir önemli başarıya işaret edebiliriz: Amerikan topraklarına yönelik bir başka saldırı düzenlenmedi. Kaide'nin acımasızlığı ve kurnazlığı göz önüne alındığında bu azımsanacak bir başarı değil. Bunun için ABD'nin iç ve dış istihbarat servislerine, iç güvenlik birimlerine, cesur antiterör savaşçılarına, ordunun her kolundaki zeki stratejistlere ve kitlesel ölümlere yol açabilecek saldırıların yetkililerce ortaya çıkarılmasına yardımcı olan vatandaşlara teşekkür borçluyuz.

Ancak bize göre Irak'ı işgal kararı, radikal İslamcı terörizme karşı mücadeleyi zayıflatan bir rol oynadı ve bize pahalıya patladı. 3 bin 700'den fazla Amerikan askeri yabancı topraklarda hayatını yitirdi. 27 bini yaralanarak eve döndü; birçoğu ömrü boyu sakat kalacak. On binlerce Iraklı öldürüldü veya yaralandı, yaklaşık 4 milyonu kaçmak zorunda kaldı ve bunların yarısı yabancı ülkelerde akıbeti meçhul mülteciler haline geldi. ABD'nin Irak işgaline ve Guantanamo Üssü'ndeki adaletsizliklere duyulan öfke düşmanı besledikçe, onların yaraları geleceği de mahvedecek. Bunlar, düşmanını ve düşmanının tarihteki yerini yanlış anlayan bir yönetimin başlattığı bir savaşın vahim sonuçları. Fakat mevcut başkanın askeri ve ülke içindeki aşırı uygulamalarının en acı bedeli, bizzat Amerika'ya, bu ulusu tarihsel olarak tanımlayan değerlere ve kurumlara duyulan inancın kaybedilmesi.

ÖZGÜRLÜKLER GÜVENLİĞİ ARTIRIR
Söz konusu değerler diğer mücadelelerden alnının akıyla çıkmıştı. Bu mücadeleleri verirken ABD kendisini tanımlayan özgürlüklere her zaman riayet etmedi; 2. Dünya Savaşı sırasında Amerikan vatandaşı Japonların toplama kamplarına gönderilmesi bunun örneklerinden biriydi. Fakat fanatikler sadakat yeminleri dayatıp polis devleti uygulamaları talep ederken, bu ulusun gücünü idrak edenler ırkçı ayrımları sona erdirdi, bireysel özgürlükleri genişletti, mağdurlara avukatlar sağladı, şüphelilerin haklarını tam olarak kullanması gerektiğini savundu ve aramalarda izin alınmasında ısrar etti. Bu ve buna benzer özgürlükler güvenliği zayıflatmak şöyle dursun, daha da güçlendirdi. Onlar Amerika'yı bir model, sadece güçle değil, yasayla yönetilen bir ulus haline getirdi.

İstediği kadar aksini iddia etsin, Başkan Bush Amerikan özgürlüğüne yönelik bu temel inançtan yoksun. Bunun sonucunda da açtığı savaş ABD'nin askeri çıkarlarını zedelemekle kalmadı, bu ulusa gıptayla bakılmasına yol açan özgürlüklerin de altını oydu. Son altı yılın gerçek ve trajik bedeli işte budur.



Umur Talu / Sabah:
Al Sana Tank!

Sanırım "dostluk" da denebilir, "mütekabiliyet" de,
"askeri işbirliği" yahut "ticaret" de:
Verirsen tankı, alırsın tankı!

***

Bilindiği ama unutulduğu, yutulduğu gibi;
Ecevit Hükümeti, Genelkurmay'ın da ısrarıyla, "tanklarımız"ın modernleştirme işini İsrail'e vermişti. O sırada batık olan, kapatılması, dağıtılması, özelleştirilmesi dahi düşünülen
"İsrail Askeri Endüstrisi (IMI)" adlı askeri devlet şirketi ise o sayede belini doğrultmuştu. O işin parasal, "komisyonsal" tartışmaları (Aslında tartışan filan da pek yoktu; Dipsiz Kuyu,
bir de birkaç yerde mesele ediliyordu) bir yana; Yerli sanayinin (mesela "ulusalcılık" açısından!) pas geçilmesini, ticaret bir yana, o sırada tam Filistin tarumar edilirken sivil ve askeri koyu İsrail muhabbetini de "boşu boşuna" dert edinmiştik.
(Arşivlere girseniz de, bugünün mangalda kül bırakmayan kimi "cumhuriyetçi, ulusalcı, bağımsızlıkçı" yazarının mazarının
o ihaleyi nasıl mazur gösterdiklerini hatırlasanız!)

Ama şimdi müsterihim:
Çünkü tank verdik, tank aldık!

***
Beş yıl önce verdiğimiz; 170 adet "M60 A 1" tankı ile beraberinde 700 milyon ABD dolarcığı idi. Üç gün önce aldığımız ise; İsrail savaş uçaklarının tepemize attığı iki adet "yakıt tankı" oldu.

Muhtemelen, bir ihtimal, kuvvetli ihtimal; Suriye hava sahasını ihlal eden, savaş tamtamı çalarak "egemen bir ülke" üstünde "alçak" uçan, onun füze sistemlerini mi kontrol eden yoksa Rusya ile işbirliğine gözdağı mı veren veya kör gözüm parmağına Türkiye'yi işbirlikçi yapan, artık her ne ise, bölgede yeni gerilim yaratan İsrail uçaklarının, yükte hafiflemek üzere Antakya dolaylarına salladığı tanklar.
Yani;
Verdiğimiz tank bizim, aldığımız tank bizim!

***

"Suriye'ye, Akdeniz'den gelip Kuzey sınırından giren..."
İsrail savaş uçaklarının güzergâhı böyle tanımlandı.
"Akdeniz'e bir kısrak başı gibi uzanan" yurdumuz ise tam da oradaydı. Gökten bir elma düştü: Yarısı bana, yarısı ona. İki tank bize düştü, galiba iki tane de tam sınıra.
Akla ilk düşen de, İsrail uçaklarının, arada bir katıldığı Konya'daki "Anadolu Kartalı" tatbikatı sırasında mı, "o hava sahası Türkiye'nin, şu hava sahası Suriye'nin, gidip de görmeyenin" diyerek uçuverdiği ihtimaliydi.
Başbakan bunu yalanladı.
Ama İsrail yalanladı mı?
Suriye, Türkiye'yi zor durumda bırakmamak için, İsrail'e "misilleme" duyurusu yaparken bizi açıkça telaffuzdan
kaçındı mı?

Dışişleri İsrail'e "tankları" sordu.
Onlara parayla verdiklerimizi değil; tepemize bedavadan düşenleri. Genelkurmay'ın, meşhur muhtıralı internet sitesi ki, onca Yunan ihlalinin yanı sıra, geçende "Hakkari'de bir mevsim"de,
"Seninle 4 dakika" deyip hava sahamızı ihlal eden (sanki üslerdeki uçakları başka memleketteymiş gibi) Amerikan uçaklarını dahi duyurarak "post modern" yenilik yapmıştı ya,
"tanklar ile ihlal" üstüne bir şey demedi.

Hayır, İsrail'e verilen kara tankları ile o dönemdeki ihlalleri değil; İsrail uçaklarının bağımsız topraklarımıza attıkları yakıt tanklarını; ne zaman içeri girip de attıklarını; yoksa zaten içerideyken mi, Suriye'ye sınır ötesi yaparken mi salladıklarını; henüz sormadı, söylemedi.

"Anadolu"nun Hatay yörelerine tank inerken,
"Anadolu Kartalı"nda İsrail'in olup olmadığı dahi belirsiz:

***

Daha önce, "İsrail'in İran'a saldırı senaryoları"nda, Türkiye hava sahasının da kullanılması gündeme gelmişti. "Gündem" işte böyle, "muhafazakar demokrat sivillerle cumhuriyetçi, ulusalcı askerler"in devlet yönetiminde, "tank, tank" yürüyor. Kafamıza "dank" etmesi için daha kaç "tank" düşmesi şarttır?

Bir de İran seferini bekleyen ABD uçakları var.
Bakalım hava sahasını ihlal mi, iğfal mi etmek isteyecekler!

Önceki

Bu Sayfayı Beğendiysen Arkadaşına Yolla