"Oh be!" demek istiyorduk ama aslında OHAL'de hiçbir zaman bunu söylememek gerektiğini biliyorduk. Çarşamba günü rahat geçmiş Vilayet'ten gelen birkaç telefon dışında bir şey olmamıştı. Vali Bey'in açılışa gelip gelmeyecekleri ise hâlâ anlaşılamamıştı. Son güne gelinmiş ve artık saatler sonra açılacak olan sergi hazırdı, misafirlerde birer ikişer gelmeye başlamışlardı. Son anda Emniyet'ten gelen biri serginin halka açık olup olmadığını soruyordu; hayda bu nasıl soru; gayet tabi ki açık, başka ne şekilde 'sergi' olabilir dedik. Ancak davetiyelerin satıldığını ve bunun suç olduğunu söylüyordu. Davetiyelerde fiyat olmadığını gösterdikten sonra, bu eğer suç ise polis olarak bunu yapanları kendilerinin tespit etmesi gerektiğini söyledik. Neyse diyerek kendileri sergi yerinden ayrıldılar.

Daha sonra pek çok sivil polis gerek kayıt yapma ve gerekse bizleri 'koruma' amacıyla geldiler ve aynı suçlamayı tekrarladılar ve bu sefer bir fazlasını söyleyerek davetiyelerin bir parti tarafından satıldığını söylediler. Artık bunlardan yorulmuştuk, aslında bir fotoğraf sergisinden niçin korktuklarını anlamak o kadar zor geliyordu ki! Misafirlerin gelişi artmış ve artık tüm yaşanılanlar önemlerini yitirmiş, yerini heyecan ve güzel bir atmosfere bırakmıştı. Yıllardır beklediğimiz ana artık sadece dakikalar kalmıştı. Sayın basın mensupları, Metropolit Samuel Aktaş, Sayın Karen Fogg, Mardin Belediye Başkanı, Diyarbakır Belediye Başkan Vekili ve Yenişehir, Sur Belediye Başkanları, Van Belediye Başkanı ve Diyarbakır'daki sivil kitle örgüt yöneticileri, Süryani ve Diyarbakırlı hemşehrilerimizin gelmesi ile sergi açılışa hazırdı. Ancak şehir mülki amiri maalesef açılışa katılmamıştı veya katılamamıştı. Acaba bu ülkeyi bu şekilde yönetenler bu vatanı bizden daha çok mu seviyor? Acaba onlar mı bu ülkenin imajını düzeltmeye çalışıyorlar yoksa bizler mi?