Vakit geçirmek için "Çılgın" bir "Haftasonu"

Deneyimli tiyatrocu Gencay Gürün, Tiyatro İstanbul'da bu mevsim de batıda başarılı olmuş bir oyunu, ülkemizde sevilen sanatçılara sahneleterek, bazı meslektaşlarının "öldü-bitti!" diye nitelendirdikleri tiyatroyu yaşatmasını biliyor.

Delikanlıya kan tahlil sonuçlarını bildiren, aile ile haşır-neşir doktorları, "Dostum, ne yazık ki, sende AIDS belirtileri bulduk..." dediğinde, genç adam "Eyvah, bunu muhakkak hizmetçiden kaptım," yanıtını verirken, yüzü birden daha da ekşir: "O halde - vay canına! - babam da AIDS kapmış olacak, çünkü onun da aynı çıtır kızla ilişkisi vardı... Üstelik - yüzde yüz anneme de bulaştırmıştır!" Bunun üzerine, doktor: "Eyvah - öyle ise, bende de var...!"

Tiyatro İstanbul'un yeni oyunu "Çılgın Haftasonu" yukarıdaki satırlar ile hiç bağlantılı olmamakla birlikte, bana nedense bu bilinen fıkrayı anımsattı. Zira Marc Camoletti bu salon güldürüsünde, benzerlerinde sık sık görülen "üçgen" ilişkisi, bu oyunda iki, zaman zaman üç veya dört "üçgen" sunuyor, sahnede gördüğümüz beş başkişi arasında...

"Şeytani" bir plan
Bernard (Can Gürzap), eşinin de bulunduğu tatil evine, bu hafta sonu doğum gününü kutlamak üzere metresini de çağırmıştır. Ancak, bu ilişkiyi belli etmemek için, "tampon" olarak kullanmayı düşündüğü yakın dostu Robert'i (Metin Serezli) de konuk eder; onun ise, başına geleceklerinden haberi yok! Ne var ki, bu şeytani planın gerçekleşmemesi için, her şey ters gidecektir: Robert, gerçekte Bernard'ın eşi Jacqueline'in (Nilgün Belgün) aşığıdır. Beri yandan, Jacqueline'in o gece için çağırmış olduğu hizmetçi (Ebru Tekgündüz), Bernard'ın sevgilisi Brigitte (Şahnaz Çakıralp) ile aynı ismi taşıdığından, onunla karıştırılır... İşte, tüm bu etmenleri birbirleri ile karıştırırsanız, karşınıza içiçe girmiş kaç "üçgen" çıkacaktır acaba?!

İtalyan bir aileden İsviçre'de doğmuş Marc Camoletti, benzer "karışıklık güldürüleri" ile ününü başta Fransa'da yapmıştır. Özellikle "Boeing Boeing" başlıklı oyunu, yazarı 1960'da zirveye ulaştırır; 18 ayrı dile çevrilerek 55 ülkede sahnelenmesi ile 1991 yılında "Guiness Rekorlar Kitabı"na bile alınmıştır; ayrıca Tony Curtis'in başrolü oynadığı çok sevilen bir film olarak da milyonlarca izleyiciyi kahkahalara boğar. 1985 yılında Paris Théâtre Michel'de ilkgösterimi yapılıp bugüne dek bini aşkın kez sergilenen, ayrıca Londra'da "Don't Dress For Dinner" adı altında on yıl süreyle oynanan "Çılgın Haftasonu", nitelikli sahne yapımları ile sevilgen salon güldürülerini başarılı biçimde harmanlayamayı bilmiş Tiyatro İstanbul'da bu mevsim boyunca da oldukça tutulacağa benzer...

Gerçekten de, bu prodüksiyon tiyatrosunun deneyimli sanat yönetmeni Gencay Gürün, geçtiğimiz yıllarda da gördüğümüz gibi, batıda başarılı olmuş oyunları, ülkemizde sevilen sanatçılara sahneleterek, bazı meslektaşlarının "öldü-bitti!" diye nitelendirdikleri tiyatroyu yaşatmasını biliyor! Birkaç yıl önce gördüğümüz Yasmina Reza'nın "Sanat"ından tutun, Neil Simon'un güzelim oyunlarından, Oscar Wilde'ın "İdeal Koca"sına dek, bu salonun hiç bir koltuğunu boş görmemiştik - ve tüm bu oyunları, bu sütunlara getirerek sizlere severek ve içten önerdik.

Akılda kalan...?
İşte, "Çılgın Haftasonu" da, aslında (tiyatroda her dem aradığımız) kalıcı hiç bir ileti içermemek ve "fars" türüne yakın olmakla birlikte, gene de güldürmek ve dolayısıyle eğlendimek amacını tam olarak yerine getirmesini bilmiştir. Zaman zaman abartıya varan ve sonlara doğru artık bazen gereksiz yere yinelenen bazı diyaloglar dışında, başkişiler arasındaki ikili-üçlü sahneler başarılı biçimde kotarılmış ve devingenliği ile izleyiciyi gene de oyunun sonuna dek sürüklüyor.

Hiç kuşku yok ki, yıllarını vermiş olduğu deneyimleri, gene uzun yılların getirdiği sahne yorgunluklarını kat kat aşan Metin Serezli ve Can Gürzap, oyunu götüren iki kutuptur. Nilgün Belgün, profesyonel açıdan hiç bir kusur göstermemekle birlikte, bu ikilinin gölgesinde kalıyor, aynı yorumu alımlı metres Şahnaz Çakıralp için de getirmem gerekir... Öte yandan, sahnede ilk kez izlediğim Ebru Tekgündüz, hizmetçi rolünde bence oyunun en çok kayda değer sanatçısıdır. Nasıl ki, bundan iki yıl önce aynı sahnede "köpek" "Sylvia" rolündeki genç İnci Türkay bir yetenek olarak yıldızlaşmışsa, Ebru Tekgündüz de bu oyunda izleyicilerin aynı biçimdeki alkışlarını aldı.

Peki, akılda kalan her hangi bir sahne veya söz yok muydu (yoksa, salt bir "sabun köpüğü" olarak akılda mı kalacak!) bu oyunun? Kendimizi çok zorlarsak, Brigitte'in hizmetçi giysisinin, Bernard ve Robert tarafınca birkaç çabuk el hareketiyle şık bir gece elbisesine çevrilmesi - öte yandan, "erkeğin kadını" aldatması, "kadının erkeğe" aynısını yapmasına oranla çok daha "doğal" (!?) olarak görünmesi gibi, aslında gerçekten oldukça önemli bir sorunsalın ortaya dökülmesinden başka elle tutulur pek bir sonuçla ayrılamadık bu güldürüden...

Gene de - nasıl derler? - "stres atmak" veya "hoşça vakit geçirmek" için, rahatlıkla gidilebilecek bir oyun!

Diğer yazılar için tıklayınız