Elele geliyoruz,
Christopher Robin ve ben (devamı)
A.A. Milne, uzun süre Punch'ta çalıştıktan sonra, küçük oğlu Christopher Robin için yazdığı şiirlerle dikkati çekti: "Biz Çok Küçükken / When We Were Very Young" (1924) ve "Şimdi Altı Yaşındayız / Now We Are Six" (1927). Ama onu unutulmaz kılan, gene Christopher Robin ile onun oyuncak hayvanlarının esin kaynağı olduğu hikâyelerden oluşan iki kitap: "Winnie-the-Pooh" (1926) ve "The House at Pooh Corner" (1928). Küçük oğlanla oyuncaklarının bu kadar sevilmesinde, onları çizen Ernest H(oward) Shepard'ın da büyük payı var. Roald Dahl'ın karakterlerini görülür hale getiren Quentin Blake onlar için ne kadar önemliyse, Shepard da Winnie-the-Pooh sülalesi için o kadar önem taşıyor. Blake'in çizmediği Dahl kitapları, insana diğerleri kadar zevk vermez sanki, yazar ile çizerin öyle bir bütünlükleri vardır. Beş dakikalık mesafede oturdukları halde yıllar sonra tanışan (ikisi de Punch'ta çalışıyordu) Shepard ile Milne'inki de öyle bir beraberlik.

Christopher Robin'e ilk arkadaşlık eden, ayıcık oldu. A.A. Milne'in oğlu bir yaşındayken, ona Londra'daki Harrods'dan bir oyuncak ayı aldılar. Bu ayıyı daha sonra bir kaplan, bir domuz, eşek ve kanguru izledi: Tigger , Piglet, Eeyore, Kanga, Roo. Babası da meşhur Pooh hikâyelerini bu oyuncaklar üzerine kurdu. Aralarına Tavşan ve Baykuş da katıldı. Okuyucular onlarla ilk kez 14 Ekim, 1926'da tanıştı. Aslında Shepard'ın Pooh çizimlerinin esin kaynağı Christopher Robin'ın ayısı değil, ressamın oğlu Graham'a ait pek sevilen Growler adlı ayıcıktı. Shepard'ın torunu Minette, yorgun ve aşınmış, muhtemelen artık pek homurdanamayan Growler'ı savaş sırasında yanına alıp Kanada'ya götürdü. Ne yazık ki ayıcık orada, bir Montreal bahçesinde karşılaştığı İskoç kökenli bir köpekle giriştiği muharebeden mağlup çıktı. Piglet de yıllar önce bir İngiliz korusunda benzer bir mücadeleye atılmış, ama canını kurtararak hikâyesini anlatmayı bilmişti. Belki de daha genç olduğu için.

"İşte Edward Ayı, şimdi merdivenlerden iniyor, pat, pat, pat, tepesi üstü, Christopher Robin'in ardında. Bu, ona göre, merdivenden aşağı inmenin tek yolu, ama içinde sanki aslında başka bir yol da olabilirmiş gibi bir duygu da yok değil hani, pat pat yere vurmayı bir an bırakıp düşünebilse. Sonra, belki de yoktur duygusuna kapılıyor. Hem zaten şimdi orada, aşağıda, ve sizinle tanıştırılmaya hazır. Winnie-the-Pooh."

Zıplayan, hoplayan, atlayan, neşeli mi neşeli Tigger'i seviyoruz elbette. Ama "aklı kıt ayıcık"ın yerini de kimse alamaz. Saf, saftoş, saftoron Winnie, "Seni Aptoş Ayı", başını elleri arasına alır, düşünür de düşünür ama nafile. Gene de kendince fikirleri var, tabii.

"Winnie-the-Pooh merdivenlerden inerken bazen herhangi bir oyun oynamak ister, bazen de ateşin önünde sessizce oturup bir hikâye dinlemekten hoşlanır. Bu akşam-
"Bir hikâyeye ne dersin?" dedi Christopher Robin.
"Ne desem bir hikâyeye?" dedim ben.
"Şöyle tatlı tatlı, bir hikâye anlatabilir misin Winnie-the-Pooh'a?"
"Anlatırım herhalde" dedim.
"Ne tür hikâyelerden hoşlanır?"
"Kendi hakkında olanlardan. Çünkü o tür bir Ayı."
"Ah, anlıyorum."

Evet, anlıyoruz, teşekkür ediyoruz. Tigger'i seyredin ama Winnie'yi de okuyun lütfen. Onun hikâyeleriyle ilgilenmezseniz çok kırılır. Çünkü o, o tür bir Ayı.

Önceki

Diğer Yazıları
Şimdi Bize Kim Ne Çizecek (25.07.2000)
Dahi, vahşi, mizahi (14.08.2000)
Elele geliyoruz, Christopher Robin ve ben (22.09.2000)