Şimdi bize kim ne çizecek?
Don Martin'in çılgın insanları, Gil Kane'in tuhaf yaratıkları, Charlie Brown'la çocuklar, başımızın tâcı Snoopy ve marmeloş Orlando bize miras kalmış.

Don Martin'in adamları ya da kadınları olmaksızın yaşadığım bir dönemi hatırlamıyorum. Orta öğrenim yıllarından itibaren, çılgın dergi "Mad"i aşkla okuyan biri olarak, bazen dilleri bir kilometre dışarı çıkan o adamlar, orta yaş dolgunluğunda tehditkâr kadınlar hep benimle birlikte yaşadı. "Mad"in en çılgını, Don Martin. Hürriyet'in karikatür yarışması için buraya geldiğinde tanışmıştık da. Uzun boylu, uzun bacaklı, çocuk maviliğinde mavi gözleri ve genelde naif bir tavrı olan, yanlış hatırlamıyorsam karısından da korkan biriydi müteveffa. Ve bir dönemin, başka çılgınlıklarla da iştigal etmiş kuşağının bir anlamda temsilcisi gibiydi.

Sonra George Schulz. Yani, Charlie Brown ve avenesi, Peanuts tayfası. Ve özellikle Snoopy. Benim ve benden sonraki bütün kuşakların ortak malı. Hazan yaprakları bazen mevsimsiz de dökülür. George Schulz artık onları çizmeyeceğini açıkladığında bile karalar bağlamıştık. Yorulduğuna, yarattıklarının yettiğine karar vermişti. Son Snoopy şeridini çizdi, sağlık gerekçesiyle kendini istirahate çekme niyetini açıkladı, keyifli bir emekliliğe hazırlandı (77 yaşındaydı) ve o şerit yayımlanmadan birkaç saat önce öldü. Elli yıldır Charlie Brown'la arkadaşlarına can veriyordu, demek ki hayatta misyonu oymuş. Çizmeye devam etse belki bugün de yaşıyor olurdu. Neden olmasın, evren garip bir yerdir.

İki tane daha var. Biri, yaratıcı yanından çok elinin çabukluğu ve ustalığıyla tanınan Gil Kane. Uzun boylu, hemen göze çarpan, bilgili, esprili, dürüst bir tip. Çevresindeki bir numaralardan (Lou Fine, Reed Crandall, Jack Kirby, Alex Toth) çok şey öğrenmiş, onların tasarımı ile dinamizmini bir araya getiren bir üslup geliştirmişti. 1990'ları da gene çizgiroman piyasasının en usta çizerlerinden biri olarak geçirmişti. Yeşil Fener'le Atom'un 1960'larda yeniden can bulmasını sağlamış olan zanaatkâr. İkisine de ölmeden önce iki bölümlük bir tefrika için yeniden el atmıştı, 73 yaşındaydı.

Sonra, Kathleen Hale. Tanıyor muydunuz bilmem, Marmelat Kedisi Orlando'nun annesi, o da 101 yaşında öldü. Her iki dünya savaşında da o yılların renge aç çocuklarına çizgili postu, yemyeşil gözleri olan babacan, iyimser bir kedi armağan etmişti. Renkli litografi tekniklerini kullanımıyla, resimli çocuk kitapları için yeni standartlar yerleştirmişti. Gözlemciydi, bakar ve not alırdı. Çocukken bile çevresini izleyip ne olup bittiğini keserdi. Orlando'ya kendi kişisel tarihini de aktardı. Marmelat kedisinin karısı Grace ise, aslında Kathleen'in olmak istediği kadındı. Vaktiyle kendini, doğru zamanda doğru yerde olma yeteneğine sahip biri diye tanımlamıştı. Difteri olduğunda onu tedavi eden doktorla evlendi, büyük bir dostluk kurdular. Hale, ılımlı bir bohemlik sergileyen, fevkalade "İngiliz" bir sanat geleneğinin temsilcisiydi. Çocukluğunu yeniden icat etmek için yazardı. Bize, dünyayı beğenmeyip değiştirmek isteyen ütopik Orlando'sunu bıraktı.

Yani şimdi bir bakıyoruz: Don Martin'in çılgın insanları, Gil Kane'in tuhaf yaratıkları, Charlie Brown'la çocuklar, başımızın tâcı Snoopy ve marmeloş Orlando bize miras kalmış. Göz kulak oluyoruz, hoş tutuyoruz, kendilerini yalnız hissetmelerine izin vermiyoruz. Belki onları aslında kendileri için çizdiler ama, nihayetinde bize kalacağını da biliyorlardı elbette.

Diğer Yazıları
Şimdi Bize Kim Ne Çizecek (25.07.2000)
Dahi, vahşi, mizahi (14.08.2000)
Elele geliyoruz, Christopher Robin ve ben (22.09.2000)