Placebo

Geçen yılın sonunda İstanbul'da bir konser vermelerinden sonra Placebo'yu tanımayanların sayısı oldukça azalmıştır diye düşünüyorum. İşte müzik tarihinin bence en iyi gruplarından Placebo!

Placebo'nun geçmişini kısaca özetlemek gerekirse, herhalde lafa grup elemanlarının tanışmalarından başlamak uygun olur. Brian Molko ile İsveçli Stefan Olsdal aslında Lüksemburg'da aynı lisede okumuşlar. Fakat bu süre boyunca hiç diyalogları olmamış. Tanışmaları, 1993'te South Kensigton metrosunda kazara çarpışmaları sonucu olmuş. Kısa sürede müziğe olan ortak ilgilerini fark etmeleriyle bu birliktelik başlamış. Kendi cinsel kimliğini o dönemde keşfetmekte olan Stefan, Brian'la tesadüfi tanışmalarından bir hafta sonra da ilk kez gittiği bir gay bar'da halen birlikte olduğu adamı tanımış. O bir haftalık süreçte başlayan bu iki ilişkisinin de hâlâ mükemmel biçimde devam ettiğini söylüyor.

Grubun demo çalışmalarında onlara eşlik eden baterist Steve Hewitt, o dönemde birlikte çaldığı diğer grupla anlaşma sağlanamadığı için Placebo'nun ilk albümünün kayıtlarında yer alamamış. Onun boşluğunu dolduran Robert Schultzberg için Brian şimdilerde "biraz homofobikti sanırım" diyor. Zaten '96 yazındaki ilk turnelerinde Steve Hewitt gruptaki kalıcı yerini almış. Grubun ciddi biçimde dikkat çekişi ise '97 Ocak'ında Nancy Boy single'larının İngiltere listelerinde 4 numaraya çıkması ve aynı ay, desteğini onların üzerinden hiç esirgemeyen, Dawid Bowie'nin New York'taki 50. Yaş günü partisinde sahne almaları ile olmuş. Bunu '97 boyunca süren U2'nun Popmart turnesi Avrupa ayağında alt grup olarak sahne almaları izlemiş.

O dönemde medyanın ilgisini en çok çeken Brian'ın cinsel kimliğiyle ilgili dedikodular. İşin aslı Brian grubun biseksüeli. Fakat, hemen her grupta olduğu gibi hep solistin gerisinde kalan diğer üyelerden, Stefan'ın gay olduğunu açıklamasıyla -sıradan bir röportaj sırasında, bir cümlenin ortasında öylesine çıkmış ağzından- ilgi diğer elemanlara da kaymış. Üçüncü kenarı da grubun hetero'su (!) Hewitt tamamlıyor. Ancak önemli nokta şu ki, eğer iyi müzik yapıyorsanız bütün bunlar ikinci planda kalıyor.

'98 Ekim'inde çıkan ikinci albüm -muhteşem- "Without You, I'm Nothing" ise grubun patlaması oldu herhalde. Ondan sonrasını da herkes biliyor zaten. Yine de albümleri milyonlar satmıyor, örneğin bir Backstreet Boys kadar yükselmiyorlar listelerde. Kanal E hariç hiçbir televizyon kanalımızın konsere dair bir haber yayınlamamış olması da toplumun büyük kesimi için fazlaca marjinal kabul edildiklerinin bir göstergesi olsa gerek. Fakat bu toplumun içinde bile çok tutkulu, sadık bir seyirci kitleleri var. Bu anlamda, mesela, Depeche Mode'a yakın bir konumda olduklarını söyleme cüretini göstereceğim. Eğer konseri izleme şansını yakaladıysanız, Brian'ın kendisinin de belirttiği şeyi hatırlayacaksınız: "Bir gün Christina Aguilera, Backstreet Boys ya da Britney Spears'i kimse hatırlamayacak. Ama biz hâlâ burada olacağız."

Kesinlikle, tatlı prensim. Siz teksiniz.

Ali E.