ROMEO & ROMEO                        


Eyvah Seksenler!

Modacılar bu kış için seksenlerin kayıp ruhunu yeniden dünyaya çağırdı. Ekose desenler, sentetik kürkler, deri pantolonlar, altın ışıltısı taşıyan tasarımlar, baskılı kolej tişörtler podyumlarda arzı endam ediyor... Seksenlerin nefret edilen kuşağı punklar bu kez manikürlü tırnakları ve yüzlerce dolar fiyat etiketi taşıyan giysileriyle magazin dergilerinden bize göz kırpıyor.

Bütün bu imajların ulaştırdığı mesajda ciddi bir yoksayış, bir çeşit bellek kaybı ya da kumpanyalara özgü kederli bir gösteriş var. Belki de bu nedenle ilkgençliğini seksenlerle paylaşmış pek çok kişi seksenlerin geri dönüşünü tüyleri diken diken olarak izliyor. Ait olduğum kuşağa ait birçok insan bu giysilerle yeniden gezinmek, böylesi bir siluetle yeniden barışmak istemiyor. Çünkü dönemin modası, aynı zamanda seksenlerin baskı altında bırakılmış özlemlerinin de birer ifadesi ve bu, ikibinleri yaşarken çok daha net görülüyor.

Seksenler, yeniyetmeler için bir hayaller galerisiydi. Bir yanımız ipinden boşanmış gibi hızla ivme kazanıyor bir yanımızsa politik, ekonomik ve ahlaki dayatmalarla yere çivileniyordu. Seksenler Türkiye'sinin politik kamplara bölünmüş ancak ne olursa olsun "mazbut" ailelerinde geçiriyorduk günlerimizi. Kendimizi ifade etmemeye, belirsiz ve bir örnek kişilere dönüşmeye koşullanarak büyüyorduk. İçimizdeki renkler nedeniyle köşeye sıkışıyor, neredeyse onlardan korkuyorduk.

İyi ailelerin jeanlerini yırtan, rock ve pop dinleyen, gizli gizli kulağına küpe takan kötü erkek çocukları ya da saçlarını kısacık kestiren, göbeği açıkta bırakan tişörtler giyen, kollarına dirseklerine kadar deri sicimler saran kötü kız çocuklarıydık. Çılgınca bir merak ve keşfetme duygusu ile dünyaya bakıyor ve bulabildiklerimizi uç uca ekliyorduk. Bu uç uca ekleme, nesneler arasında ebeveynlerimizi çılgına çeviren aykırı ve yakışıksız ilişkiler kurabilme hali bir çeşit cüret gösterisiydi aynı zamanda. Toplumun bütün katmanlarıyla üzerimize yığıldığı ilk gençlik günlerimizde, kendimizi bulabildiğimiz birkaç şeyden biri olan moda ile ifade etmeye çalışıyorduk. Uç uca eklenmiştik. Yakışıksız ve asiydik. Aklımızda çok fazla hayal, hayat hakkında bize ulaşabilen pek az bilgi ve yakın gelecekte görebildiğimiz pek az imkan vardı.

Hayat dışarıda bir yerlerde olmalıydı ancak sokağa çıkma yasaklarının perçinlediği şekilde dışarısı tehlikeliydi. Sadece dışarısı mı? Tanımadığımız herkes, uzak komşular bile... Tehlike her yerdeydi ve aile giderek kendine daha çok kenetlenmeliydi. Bizden esirgenen hayatın yerine ikame edecek birkaç seçenek vardı önümüzde. Ya, hayatlarımızı zamanlaması yanlış birer proje gibi rafa kaldırıp bitkiler gibi yaşayacaktık, ya hayatı bir gün satın alabilmek için çok para kazanmak gerektiğine inanıp buna uğraşacaktık. Ya da belki çoktan kayıptık. Pöh!

Yeşilçam filmlerinin kötü yola düşen kadın kahramanlarıyla, beta kasetlerde porno filmlerle, biyoformlu / permalı saçlarla, el örgüsü bol kazaklarla, kloş eteklerle, TRT'nin Cenk Koray'lı pazar sıkıntılarıyla geçen yılların ardından yetişkiniz. Doktor, hamal, memur, uyuşturucu bağımlısı, reklamcı, torbacı, pazarlamacı, mafya, fahişe, gazeteci, dansöz, tesisatçı, aile babası, çocuk annesiyiz. Boşların boşuyuz, Özal Türkiye'sinin son ürünüyüz, bizim için herkes bunu söyleyecektir. Pöh!

Bu kış için modacılar, dönemin giysileriyle yeniden karşımıza çıktığında, "global bir mutsuzluktan nasıl rant elde edilir?" sorusunu da yanıtlamış oluyor. Yirmi yıl öncesinin kostümleriyle arz-ı endam eden modeller ne kadar içten gülümserse gülümsesin, baştan aşağı çıkışsızlığı vurgulayan o kostümler ne tip yeni kurgular içinde sunulursa sunulsun sonuç değişmez. Çünkü kendimizi yeniden öyle görmek istemiyoruz. Dönemin bütün çalkantısının uzağında, sanki hiçbir şey olmamış gibi bu giysileri yeniden giyemeyiz. Kişisel tarihimizin bu karanlık döneminin birer karikatürüne dönüşmek, rant peşindeki markaların yüzünü güldürebilirse de bizim damarlarımıza ancak sıkıntı serpebilir. Seksenlerle henüz hesaplaşılmamışken ve onun mirası, hali hazırda düşünce suçundan faili meçhullere, hayalilerden mafyalaşmaya kadar hayatlarımızı imkansızlaştırırken, bu trendin serin esintisi kanımızı dondurabilir. Ne kadar kurtulduğumuzu sansak da Elm Sokağı'na bir yolunu bulup geri dönen Freddy gibi, kış seksenlerle geliyor.

Belki hiç gitmemişti...