ROMEO & ROMEO                         

Kent ışıkları- İzlenimler/7

"Lütfen parmağıma değil, işaret ettiğim yere bakın."

Kavrayış
bütün gece uyku bana hiç yaklaşmadı
bütün gece ne düşündüğümü anlamaya çalıştım
bütün gece harcanmış olmak fikri ile barışmaya çalıştım
bütün gece asıl soru kim olduğun değil ne olduğun diye tekrarladım
bütün gece güzellikten nefret ettim
bütün gece bir şeyi ifade etmeye çalışıp durdum
güzelliği gördüğün anda kötülük başlamıştı
her şeyi anladım
kızamadım
öfke yoklamadı beni
anladım ki sadece kelimeler değil gözler ve ruh da yalan söyler
anladım ki o karşı kıyıda anladım ki bunun hiçbir önemi yok

anladım ki bir daha onu hiç eskiden olduğu şekilde
ışıklar içinde görmeyecek gözlerim
anladım ki içinde yanıp duran ışığa bakarak
hayatın hâlâ mükemmel bir şey olduğunu
hissedemeyecek kalbim
anladım ki içimde ben sandığım şey oldu ve artık gurur yok
sonra yeni yeşermiş bir çınar ağacına bakarken dağıldım
yüksekten düşen civa dolu bir kavanoz gibi dağıldım

başka hiçbir şeye karışma ihtimali olmaksızın ve parçaların birbirini çekmesinden
başka bir ihtimal olmaksızın dağıldım

o anda elimdeki rubaileri rüzgar savurdu
ve çınarın yumuşak
yeşili bahar güneşine karışıyordu yeşilin güneşe karışmasına kilitlendim

aynı anda onun karşı kıyıda akşamdan kalmış
bir evin dağınıklığı ve rengarenk badanaları
arasındaki uzaklığı hiçbir şey ifade etmedi

onun beni yok etme çabası önemini yitirdi
ısrarla bütün olanlara rağmen
onu sevmeyi sürdürmemin nedenini
bir anda yeniden hatırladım hastaydım, kırılmıştım,
her yanım kanıyordu, acı hafizamı silmişti sanki

son günlerde neden diyordum kendi kendime neden sevdiğimi söylüyorum ki onu her solukta
bir bahar gününde güneşe uzanan yeşil verdi yanıtı
"çünkü o sensin çünkü bütün bunlar suret sadece
çünkü onun içinden bir kez yaratanı gördün
çünkü onun gözlerinden bir kez O seninle konuştu
çünkü bir anahtarın senin için değeri açtığı kapıdadır, ha altın olmuş, ha demir"
"gözünü nurdan ayırma" dedi çınar "beni izle yüzünü nurdan ayırma"
"ama ışığı sadece hatırlıyorum ben kaç zamandır her taraf çok karanlık."
"gözlerinle bakma o zaman gözlerini kapa"
"gözlerimi kapadığımda emin olamıyorum çınar ya her şey bir rüyaysa"

"ne sanıyordun ki a gafil
cümle cihan zaten koca bir rüya.
gözlerin ışığı bulamıyorsa gözlerini kapa,
bir rüyadan bir başkasına uyanırsın sakın korkma"

"ya yeniden her yan çok karanlık olursa?"

"sonsuz karanlık da aydınlık da olamaz.
her karanlığa düşen bir aydınlık vardır.
karanlıktaysan ve ışık hiç yoksa görüntüye aldanma.
ışık belki sandığından daha yakındır da,
bakmaya bir ayna lazımdır sana."