ROMEO & ROMEO

Kentte Teror (!)
1 Birkaç gün önce yemek esnasında, bir televizyon kanalının haber bülteninde ilişti aşağıdaki haber gözüme. Yemekte bir arkadaşım vardı. Sözünü keserek dikkatle izlemeye koyuldum. Ancak arkadaşım söze yeniden başlamakta, dinletene kadar her yolu denemekte, ısrarla dinlemiyorsanız tehdit etmekte, bunu da geçerseniz güzelliğinden fazlasıyla emin olduğu vücudunu sergileyerek dikkatinizi ona yöneltmeyi sağlamakta ustadır. Gösterdiğim bütün çabaya karşın, ancak atlamalı olarak izleyebildim haberi. Bu nedenle habere konu olan kişinin ismini anımsayamıyorum.

Haber özeti kısaca şöyleydi: E5 otoyolunda, özel otomobiliyle aşırı hız yapan bir sürücü, kontrolünü kaybederek yol kenarında işe çıkan bir travestiye çarpmış ve kaza sonucu yara alan travesti olay yerinde hayatını kaybetmişti. Bunun üzerine kısacık bir zamanda oraya toparlanan arkadaşları bir yandan yaşadıkları acı, bir yandan uğradıkları şok, bir yandan olası "yarın"larına ilişkin bu fotoğrafın tetiklediği dehşetle feryat ederek dertlerini anlatmaya, yardım istemeye, sorumluları bulmaya çalışıyorlardı.

Atlamalarla montajlanan VTR görüntüleri bizi olayı tırmandıran nedenleri tam olarak anlamaktan alıkoyuyordu. Ancak arkadaşlarının geçirdiği kaza üzerine oraya toplanan travestilerde tansiyon giderek yükseliyor ve bir çeşit isyan halini alıyordu. Bu isyan sisteme, onları ekmek parası için bu otoyola süren kadere, yaşamak üzere doğulan yüzyılın ahlakınaydı besbelli. Ancak bununla kalmayacaktı.

Çünkü birazdan arkadaşlarının cesedi başında şuursuzca ne yapmaları, nasıl yapmaları gerektiğini düşünen bir grup insanın üzerine kendini bilmezin biri, metalik gri otomobilini sürecek, bu beklenmedik ataktan anlık reflekslerle kurtulan travestiler bir insanlık suçuna tanık olarak bir kez daha isyanın eşiğine sürükleneceklerdi.

Evrimin garip bir oyunuyla sinir sisteminden arındırılmış şekilde sosyalleşen bir canlının kullandığı bu otomobil, henüz yerde uzanmakta olan cesedin üzerine doğru hızla sürülecek, ceset lastiklerin altına girmek üzereyken hafif bir manevra ile yönü değiştirilecek, ancak etraftaki birkaç lobutla birlikte yandan çarpılan ceset birkaç metre savrulacak ve otomobil hızla oradan uzaklaşacaktı.

Geride çığlıklar, donakalma, öfke ve elbette ki isyan bırakacaktı.

Ertesi gün onlarca otomobile, partilerin seçim dönemlerinde mitinge giden partililer gibi doluşmuş onlarca travesti -ve sanırım transseksüel-, ellerinde pankartlarla bir önceki gece olayın gerçekleştiği noktaya gelerek trafiği kesecek ve sloganlar atacaklardı. Trafiğin yoğun olduğu böylesi bir saatte, eylem daha da büyük görünecek ve kısa bir süre sonra polis olay yerine gelecekti.

Gösteriyi önlemeye çalışan polisle eylemciler arasındaki diyalog çabası kısa sürede gergin bir ipe dönecek ve topluluğu zorla dağıtmaya çalışan polisle küçük çaplı bir izdiham yaşanacaktı. Fakat bu izdiham, gerek öğrenci dernekleri, gerek Cumartesi anneleri gibi politik mücadele veren diğer gruplar ya da işçi sendikaları eylemlerinde olduğundan biraz farklı yansıyacaktı ekranlara. Burada gözünü karartan direnişçileri, polisten daha önce saldırıya geçmiş halde görecektik. Tekme tokat polislere giren bazı eylemciler polisler tarafından bile belli bir şaşkınlıkla izlenecekti.

Öfke gerçekti, istenen hak konusunda tartışmaya açık değillerdi: İnsanca yaşama hakkı istiyorlardı. Bir haber kuşağında, akşamın bir vaktinde kazara gözüme ilişen bu haber beni, bu topraklardaki pek çok duruma ilişkin bir yığın gerçekle yeniden karşılaştırdı.

Her şeyden önce orada televizyon karşısında otururken, içimde birileri ayağa kalkıp yüksek perdeden avuçları patlayıncaya kadar bu cesur insanları alkışladı. Hayatın bu denli içinden gelen acıları, hayatın bu denli içinden gelen ve bu nedenle de güçlü eylemleri karşısında heyecan ve hayranlıktan kanım dondu.

Verdikleri mücadele ekmek parası kazanmak gibi, soluk alıp vermek gibi yaşamsal bir noktadan kaynaklandığından, örgütlenme biçimlerinde de daha çok bir kader birliği, bir yol arkadaşlığı durumu kendini sezdiriyordu.

Bulabildikleri, akıl edebildikleri tek yoldan kendilerini ifade etmeye çalışıyorlardı. Haklıydılar. Haklılıkları görünse de görünmese de öyleydiler. Bundan eminlerdi ve bu değişmez inancın verdiği güç ile ortadaydılar.

2 Metalik gri otomobilinin direksiyonunda psikolojik ve/veya bedensel iktidarsızlığının ya da içindeki "öteki"ne karşı duyduğu tahammülsüzlüğün motivasyonuyla otomobilini bir ceset üzerine sürecek, bunu yaparken "kahraman"laştığını hissedecek yaratıklar üreten bir toplumda yaşamak...

O yaratığın, ayağını debriyajdan kaldırıp gazı köklediği o kısacık zaman diliminde kesik soluğunu duymak... Bu solukla birlikte onu oluşturan bütün bir geçmişin, bütün bir ülke panaromasının temsilini görmek... Kendinden görmediği bir canlının yaşam hakkı bir yana cansız bedenine bile saygı duymamak...

Bir akşam yemeşi sırasında gözüme ilişti bu haber.

Birisi trafikte hayatını yitirmişti. Cesedin üzerine otomobil sürülmüş ve ceset yolda sürüklenmişti.

Başka bir televizyon kanalı bu haberi, travestilerin eylemlerini aşırı bularak "kentte teror" gibi bir başlık altında duyuruyordu. Günler geçmiş olmasına rağmen bu olanlar aklımdan bir türlü çıkmıyordu.