Kadın Kadına                        Güncelleme: 31.10.2000

Bir Lezbiyenin Güncesi
Bölüm 3


Bir sevgili sahibi olmanın en güzel yanı bu kocaman ve boktan dünyada yalnız olmadığımı bilmektir benim için. Sabahları uyandığımda, o yanımda olmasa bile onun varolduğunu, bir yerlerde beni düşünüyor olduğunu hatırlayarak onun boş yastığına sarılmak. O kahvede oturmuş intikam planları yaparken bir anda bunu hatırladım. Ertesi sabah uyandığımda yanımdaki boşluğun gerçek bir boşluk olduğunun farkına varacaktım. Kolumu attığımda onu bulamayacaktım. Artık iyice dank etmişti. O gece uyuyamazdım.

Böyle durumlarda en sağlıklısı derhal yakın dostları desteğe davet etmektir. Ne olursa olsun yalnız kalınmamalı. Cep telefonuma sarıldım. On dakika içinde Ali, Ercan ve Ayşe-Elif çiftinden oluşan en yakın dert yanma gurubumu benle baş etmek üzere organize ettim. Henüz eve girmek istemediğim için Ali'de toplandık. Arkadaşlarım hakkında biraz bilgi vereyim önce: Ali bir üniversitede İngiliz edebiyatı bölümünde araştırma görevlisi, gay ve bir yıldır sevgilisi yok. Ercan tekstil pazarlamayla uğraşıyor, gay ve her ay değiştirdiği bir sevgilisi oluyor. Ayşe'yle Elif bir yıldır beraber bir lezbiyen çift. Ayşe resimlerini satmaya çalışıyor, Elif halkla ilişkilerle uğraşıyor. Benim eski sevgilimle aynı firmada. Bizi tanıştıran da o. Biralar alındı, mumlar ve tütsüler yakıldı. Kurultay toplandı.

Olağanüstü kurultayın uzun müzakerelerinden sonra oybirliğiyle şu karar çıktı: Kesinlikle geri adım atılmayacak, Aylin (eski sevgilim) unutulacak, yeni aşklar peşinde koşulacak. O kadar kolaydı sanki! Bu arada ben 3 paket selpak ve 6 adet bira tükettim. Beni neşelendirmek için ne numaralar yaptılar! Ali drag queen kılığına girip Grease eşliğinde striptiz yaptı. Kızlar eskiden kadınlardan neler çektiklerini anlattılar. Amaaaan! Hiç kimse değmez böyle üzülmeye.... Ben yine de ağlayıp durdum.

Bu gece böyle geçemezdi tabii, olayı koparmak gerekiyordu biraz. Sevgilim olduğundan beri gay barlara pek gitmez olmuştum. Lezbiyenler böyle uyuzdurlar işte, bir sevgili bulurlar, sevgilileriyle eve kapanırlar. Ama artık bekar ve mutsuz olduğuma göre bir büyük turu hak etmiş sayılırdım. ( Büyük tur, Barbahçe, Neo ve Prive'den oluşan en sevilen gay barları tavaf etme olayına aramızda verilen addır.)

Zaten zom bir vaziyette Barbahçe'ye gidip birkaç bira daha devirdim. Mutsuzken şu kendime zarar verme huyum yok mu! Oysa Aylin herhalde kırmızı saçlı cadısının kollarındaydı o sırada. Ertesi gün sabahın köründe çalışacağım gerçeği umurumda bile değildi. Az mı barlardan direk işe gittim sevgilisiz serseri günlerimde. Büyük turu sabah saat 4'te tamamladık. Maalesef Tantan sayesinde dörtten geç açık, pavyonlar dışında mekan kalmadı İstanbul'da. Bu arada yeni potansiyel sevgililer için etrafı gözden geçirmeyi ihmal etmemiştim ama o herhangi bir sair günde ne lezbiyen ne de meraklı hetero kadın vardı ortalıkta. Bütün barlarda tesadüfen oralara düşmüş orta yaşlı, tek gayler. Barları terk etme ve balkabağı olma saati gelip çattığında arkadaşlarımın bütün tekliflerine rağmen yalnız başıma eve gitmekte direttim. Bu acı gerçeğe alışmam gerekiyordu.

Sabahın beşinde Maria Callas'ın Medea orijinal kaydını koyup sonuna kadar açtım. Ne zaman depresyona girsem yüksek sesle opera dinleyip komşuları da depresyona sokarım. Böyle durumlarda insan en çok kendisine kızıyor. Hatalı karşı taraf olduğuna göre kendi kendini mahvetmenin ne gereği var? Ama gönül bu, ota boka konuyor ve genellikle boka konduğunda yapışıp oradan bir türlü ayrılamıyor.

O kadar duygusal işkence ve biradan sonra, bir de yatağın artık boş olan tarafını görünce zayıflık başlıyor. Hemen Aylin'e bir mesaj gönderip onu ne kadar sevdiğimi ve her şeyi unutmaya hazır olduğumu söylemek istedim. Mesajı yazdım, ama son anda alınan gayet yerinde bir kararla Ayşe'ye gönderdim. Ayşe sabaha karşı ertesi gün Elif'le büyük bir kavga etmelerine sebep olabilecek (benim numaram gizli numara) şu mesajı aldı: "Sevgilim o kaltak karıyla olan önemsiz ilişkin umurumda bile değil, bana dönmeni istiyorum."

Sürünerek ve yalpalayarak yatak odama gittiğimde mesaj makinesinin ışığının yandığını gördüm. Tabii ki Aylin'in, ben kapıyı çarpıp evden çıktıktan bir saat sonra bıraktığı bir mesajdı: "Deniz, sanırım konuşmamız gerekiyor, yarın iş çıkışı beni ara." Beni ara, beni ara. Sanki bütün bunlara sebep olan, gayet güzel giden bir ilişkiyi mahveden benmişim gibi bir de benim aramam gerekiyor! Hava çok yağmurlu ve depresifti, tam ruh halime uygun. Yağmur damlaları tepedeki buzlu camları kamçılıyor, doğanın bu vahşeti içimin fırtınasını dindiriyordu adeta. İki kişilik yatağın sol tarafına iliştim. İşte o hiç özlenmeyen yalnız geceler başlıyordu. Her şeye rağmen uyumayı başarmışım. Sanırım rüyamda çocuk doğurduğumu gördüm.

Zeynep Aksoy

Diğer yazılar için tıklayın