Kadın Kadına                        Güncelleme: 18.10.2000

Bir Lezbiyenin Güncesi
Bölüm 2

BAŞA GELEN NASIL ÇEKİLİR?

İnsanın sevgilisini birisiyle basması kötü birşeydir. Bir lezbiyenin sevgilisini bir kadınla basması berbat birşeydir. Bir lezbiyenin sevgilisini bir erkekle basması rezaletin daniskası olup maalesef çok sık başa gelir. Ben kendimi yine de şanslı sayıyorum çünkü hiç değilse sevgilim olacak o kaltak, cinsel tercihlerindeki çizgiyi koruyarak aldattı beni. Ev benim evim; onun basıp gitmesi gerekirken ben o sinirle kapıları çarpıp çıkmışım. İlk önce sakinleşmek için İstiklal Caddesi'ni 4 defa aşağı yukarı yürüdüm. Hafta arası abuk bir saatti, o yüzden o caddede insanlarla kafa kafaya çarpışmadan yürüyebilmek mümkündü. Etrafta tek tük hetero sevgililer ele ele ya da sarmaş dolaş yürüyorlardı, hepsini dövmek istedim. Ben sevgilisi varken bile onunla elele sarmaş dolaş yürüyememiş olan ve artık bir sevgilisi bile olmayan zavallı bir yaratığım.

Bu ülkede partner bulmak zaten deveye hendek atlatmaktan zorken ben bir yıldır elimde olanı da kaçırmışım. Şimdi artık gelsin resim, heykel falan okuyan maceracı bir gecelik veletler, gitsin şişko ve yağ kokan iktidarsız kocalarından bayılmış orta yaşlı teyzeler. (Bunlarla hep ağdacıda tanışılır). Oysa ben o hayatı ne kadar güzel terk ettiğimi, evli barklı mutlu bir kadın olduğumu düşünüyor, herkese sürekli Türkiye'de uzun süreli bir eşcinsel ilişkinin pekala da mümkün olduğunu anlatıyordum ukala ukala. Bu ilişkiyi kurtarmak adına çok şey affedilebilirdi belki ama benimle asla denemeye yanaşmadığı şeyleri başka birisiyle gayet rahat yapabiliyor olması çok onuruma dokunmuştu. Ben az mı yalvarmıştım bizim de deri bir kamçımız olsun, sen parlak kırmızı uzun çizmeler giy diye geceler boyu?

Tünel kahvenin korkunç rahatsız sandalyelerinden birine oturdum. Ayrıntıları merak etme safhası başladı. Kim o karı, ne kadardır devam ediyor bu ilişki, nerden buldu onu, sadece bir kerelik bir şey miydi......Bir yanımla karısını veya sevgilisini kendi malı sanan maço kültürün bir parçası gibi davrandığım için utanıyordum. Ben cinsel özgürlüğe inanan bir insanım, özellikle kadınların erkekler tarafından cinsellikten zevk almama üzerine koşullandırıldıklarını düşünüyorum. Eskiden böyle tartışmalarda sürekli cinsellikle duygusallığın ayrı şeyler olduğunu savunur, aldatma konseptini seks bazında değil romantik bazda tartmak gerektiğini iddia ederdim. Pöh! Başa gelince kuramsal palavraların hiçbir anlamı kalmıyormuş meğer. Çözüm üretmek gerekliydi. Hemen bir ihtimaller listesi yaptım:
1) Eve geri dönüp ikisini de öldür.
2) Sadece kendi sevgilini öldür.
3) İntihar et. Bunlar çok net ama ilerde komplikasyonlara
sebep olabilecek çözümlerdi. Abartmamaya karar verdim.
4) Onu anladığını, bir feminist olarak onun da kendi cinsel
özgürlüğünü yaşayabilmesi gerektiğini, kırılmış olsan bile
kaldırabileceğini söyle, ya da kendini buna inandır.
5) Açıklama yapması için bir fırsat ver.
6) Positif yönden görmeye çalış, belki bundan sonra seninle
de kırbaç ve gaz maskesi kullanır. Bunlar da fazla pasifist
geldiler doğrusu.

Kanımda dolaşan yüksek düzeydeki adrenalin yüzünden gebermek üzereyken bu kadar etik ve Dalai Lama'cı bir tavır sergilemek fiziksel olarak mümkün değildi en başta. Sonunda yarı mantıklı yarı sert davranmaya, o günü dövünerek geçirdikten sonra ertesi akşam bir yerde buluşup (evde değil, çünkü kavganın irade kaybıyla yatakta sonuçlanma ihtimalini yok etmek gerekiyordu) ağzının payını almaya, onu iyice bir giydirip ve herşeye pişman edip öyle bırakmaya karar verdim. Kimbilir benim gibi mükemmel bir partneri kendi apış arası merakları yüzünden kaybettiği için ne kadar üzülecek, ayaklarıma kapanıp gözyaşları içinde nasıl yalvaracak, ne aşk itiraflarında bulunacak!

İşte bir güç meselesi aşk ve bu olayda zayıf davranan ben olmayacağım.

Kahve söylediğimde garsonun bakışlarından bir tuhaflık olduğunu sezdim. Sinirimden ağlamamıştım da... Birden elim çeneme gitti. Başımın etrafı hala koca bir tülbentle sıkılıydı. Tahminen Roger Rabbit'e benziyordum ve sevgilimi bastığımda da soyunmama rağmen tülbenti çıkarmayı unutmuştum elbette.

Karizma direk sıfıra inince birdenbire kendimi o kadar da güçlü hissetmemeye başladım nedense.

İKİNCİ BÖLÜMÜN SONU

Zeynep Aksoy

Diğer yazılar için tıklayın