Kadın Kadına                         Güncelleme: 24.10.2001

Bir Lezbiyenin Güncesi 22

Size İnsanlardan Çok Daha Fazla Şey Verebilecek
Cansız Objeler ve İnsan Dışı Canlılar

Yine yazamıyordum uzun bir süredir, canım istemiyordu. Hep aynı şey, hep aynı şey ne gerek var durumları. Ama son aylarda insanlara olan nefretim o kadar arttı ki bir şeyler karalayayım da içimi boşaltayım bari dedim.

İnsanlardan hiç hoşlanmıyorum. Kesinlikle anti-hümanistim. Yalancılar, sahtekârlar, güvenilmezler, çoğunlukla çok zeki değiller, yarı yolda bırakıyorlar, hiçbir boktan anlamıyorlar, sıkıcılar. Bunlar insanlık aleminin yüzde doksan dokuzu için geçerli değilse ben de lambayım. Ya da kelebek.

Bir insanı tanıyor, seviyor, arkadaş oluyorsunuz, ondan bir şeyler bekliyorsunuz, sonra öyle bir bok yiyor ki, üstelik farkında olmadan, ona harcadığınız bütün o değerli zamana acıyorsunuz. Maçlara giden, maçlardan çıkan, Pazar günü çay bahçelerinde tavla oynayan güruha bakın, hepsi korkunç görünmüyorlar mı? Bence korkunç ötesiler ve bende uzak olasılar.

15 yıl piyano çaldım, sonra durup dururken bıraktım. İnsanlara daha çok zaman harcamayı tercih ettim. Sevgililer, arkadaş gruplarıyla oraya buraya gitmeler derken, bir baktım 4 yıl geçmiş tuşlara elimi sürmemişim. Aslında küsmüştüm piyanoya, çünkü onun bana nankörlük ettiğini düşünmüştüm. Ama 5 ay önce yeniden ders almaya başladım, bu kez sabırlı davranıp ona hak ettiği zamanı verdim. Yani, günde 2-3 saat ciddi çalıştım. Ve şimdi, sonuçlar karşısında gözlerime inanamıyorum. Cansız bir müzik aleti olan piyano, ona harcadığım zaman ve çabanın karşılığını öyle güzel veriyor ki, bugüne kadar aynı derecede zaman harcadığım hiçbir insandan bu performansı göremedim.

Tamam, hadi itiraf, piyanoya yeniden aşık olduğum kadının en sevdiği Chopin valsini ona çalabilmek umutlarıyla başlamıştım. O tarih oldu, piyano benle kaldı ve her geçen gün beraber bir şeyler paylaşıyor, bir şeyler kazanıyor, bir yerlere doğru ilerlediğimizi hissediyoruz. Piyano artık en iyi dostum ve sevgilim.

Kalem için de aynı şey geçerli. Ya da klavye, yazmak için kullandığınız şey her neyse. Onunla yeteri kadar zaman geçirip ona hak ettiği önemi verdiğim zaman, güzel şeyler yazmamı ve kendimden mutlu olmamı sağlıyor. Bana hiçbir insanın veremeyeceği bir şeyi, kendi yaratıcılığımın meyvesini görme imkanını veriyor ve hep sadık kalıyor.

Kedilerim... Ne kadar çok seversem onları, o kadar çok sevgi görüyorum, çıkarsız, karşılıksız, sözcüklere ve saçma sapan konuşmalara dayanmadan kurulmuş pür bir sevgi. Yani, bir şeyle kelime kullanmadan, konuşmadan bir bağ kurabiliyorsanız daha ne istersiniz ki? İnsanlarla binlerce kelime harcayarak kurulmuş pamuk ipliği bağlardan daha değerli bence.

Hele sevgili konusuna hiç girmek istemiyorum. Kimseyi çekemem.

Cinselliğin de kendi kendine yaşananı daha enteresan. İstediğin fanteziyi kurarsın, kimseye hoş görünme çabası harcamak, kimseye taviz vermek, kimseyi yatağa atmak için kıçını yalamak ve pohpohlamak zorunda değilsin. Orgazm da aynı orgazm yani. Üstelik ertesi sabah yatağında yalnız uyanıyorsun ve "allahım şimdi bununla kahvaltı filan mı etmem gerekiyor, nasıl postalıycam, aradı aramadı, aramalı aramamalı" tripleri yaşamak zorunda kalmıyorsun. Hem de sevgilin (yani kendi bedenin) her istediğinde seni tatmin etmek için yanında, hazır ve nazır.

Moliere'in Misantrope'unu okudunuz mu? Ona katılıyorum. İnsanlar şimdilik benim için (En azından birileri çıkıp ta tersini kanıtlayana kadar) sevilmeye ve üzerlerinde zaman harcanmaya değer değil. Zaten Mars'tan dünyaya taşınırken biliyordum bu başıma gelecekleri. Bu yazıyı okuyup da alınacak olan dostlar, siz beni bilirsiniz. Sizi de çekememe modumdayım, tamam mı? Beni piyanom kadar mutlu edin öyleyse.

Of be, insanların okuması için yazılmış en insan nefreti dolu metinlerden birine daha imza atmış bulunuyorum galiba. Zehir zemberek olayı. Ne yapalım beni böyle düşündürtecek şeyleri yaşatmasaydılar o zaman bana. Annem de doğurmasydı ne yapalım.. Ya da kedi, veya bir nota (Mesela mi) olarak doğsaydım. O zaman bunlar başıma gelmezdi. Zaten sadece şeklen insanım sanırım. Yoksa, o çoğunluğundan tiksindiğim güruhun bir parçası olduğumu bilmek beni çok üzer.

Geri kalan yüzde bir, siz de böyle düşünüyorsunuz biliyorum, bunda utanılacak, ahlâksız bir durum yok. Yüzde 99 da o kadar salak olmasaydı, ne yapalım. Allah allah, ağaca mı çıkalım!

Tamam, bitti.

Tüm zamanların en iyi öykü yazarı: Raymond Carver (Amerikalı, Türkçeye çevrildi mi bilmiyorum)
Tüm zamanların en iyi müzisyenleri: Bob Dylan, Nick Cave
Tüm zamanların en iyi bestecileri: Schumann ve Chopin
Tüm zamanların en gıcık, nefret dolu ve çekilmez kadını: Bendeniz
(Hem ben, hem de Bendeniz denen o şarkıcı)

Zeynep Aksoy

Diğer yazılar için tıklayın