Kadın Kadına                        Güncelleme: 27.03.2001

Bir Lezbiyenin Güncesi 16

Dancing Queen

Bu yazı çok kişisel; buna mecburum. Beş aydır o kadar kafamdan atamıyorum ki onu, ona bir mektup yazmak zorundayım. Bunu ona belki veririm belki de vermem, bu önemli değil. Ama yazmalıyım ve birileri okumalı. Bu mektup Meltem'e.

Dancing Queen,
Öykünün başladığı ve bittiği yer burası; benim beynimin kıvrımları. Seni ilk gördüğüm gün kaydettim oraya ve bir daha çıkaramadım. Yüzündeki sivilceler, orantısız bedenin, gözlerinin tuhaflığı (şaşılığı) çok önemsizdi, sen benim aklıma bir büyü gibi düştün. Platonik aşklar sanatçılar içinmiş derler, onların yaratıcı gücünü artırmak için varmış. Ben sana aşık olduğumdan beri zayıflamaktan başka bir şey yapmadım. Çok kez düşündüm beni hak etmediğini, ama her gülerek yanıma geldiğinde yine ordaydım. "Bırak beni, aklından çıkar, ben her şeyi bitirdim" diye oyalarken sen beni, ben senin benden ayrı evine gittiğin zamanlarda neler yaptığını düşündüm. En çok da nasıl uyuduğunu... Uyumaya hazırlanırkenki rutinini, giydiğin pijamanın ya da geceliğin rengini, yatakta kıvrılarak mı düz mü yattığını; nasıl soluduğunu uyurken. Bir insanın nasıl uyuduğunu bilmeden o insanı bilemezsin. Uykunun savunmasızlığında rüyalar içinde diğer tarafına dönerken yüzünün aldığı şekli. Bebekliğini düşündüm sonra, bebekliğinden bugününe kalan ifadelerin hangileri olabileceğini. Sabah ilk uyanışın, mahmurluğunun gözlerini kısması. Seni en çok uykudan ilk uyanırken görmek istedim. Sen beni hep çok sevdin, sadece sevdin. Diğer kadınları ve erkekleri anlattın bana hayatına giren, ailenin, çocukluğunu, bütün geçmişini anlattın. Anlatmak istiyordun, dinledim. Teoman'ın "İki Yabancı" şarkısından ilk bahsettiğimde "yavrus ben o şarkıyı dinledim ve yıkıldım" diye mesaj çektin. İki yabancıydık çünkü biz ve bu senin için hep çok önemli oldu nedense. Uykunu bilseydim halbuki, yabancı olmazdık artık. Sen bana uykunu vermek istemedin. Bu mektup böyle uzar gider, seninle olan ilişkimiz gibi aynen. Seni terk etmemi, unutmamı istemiyorsun ama hiçbir karşılık vermeyeceksin. Veremeyeceksin. "Ben seni çok kırarım, ben seni çok üzerim..." hayır, sadece acıtıyorsun.

İşte böyle, bunu yazıp içimden atmam lazımdı. Bugün, bu uğursuz Pazar gününde, boğazda bir yerde beraber balık yerken o anın birazdan biteceğini düşünerek tadını çıkaramadım.

Siz bu yazıları okuduğunuzda, eğlenceli değillerse eğer, mutlaka Pazar günü yazılmışlardır çünkü lezbiyenlerin depresyon günüdür Pazar. Belki de herkesin depresyon günüdür, her neyse.

Birini o kadar çok sevmek ki, onun seni asla mutlu edemeyeceğini bilerek, hatta onunla geçirdiğin her anda yarı mutsuz olarak yine de onunla olmak istemek. Böyle bir hastalık işte aşk. Bir kadın tarafından bir kadına duyulunca bin kat artarak marazlaşıyor. Nedense beraber olduklarından çok ulaşamayacaklarına aşık oluyor lezbiyenler.

Belki ulaşınca bütün büyü bitecek. Onun vücudunu bilince herhangi bir kadın olacak o da. Ama, şimdilik, hâlâ o gizem kadın olarak beynimin kıvrımlarında. Kendini hayatın çemberinden geçmiş tek insan zanneden ve beni masum bir çocuk gibi gören bütün o "olgun" kadınlar; bir gün bir kadına platonik olarak aşık olmanızı tavsiye ederim; o zaman anlayacaksınız ancak hanyayı konyayı. Nasıl çocuk olacak, ne renkli tokalar takacaksınız kafanıza; ne anlamsız mesajlar yollayacak nasıl çocukça kıskançlıklar yapacaksınız.

O zaman gerçek saflığı görmek mümkün. Çünkü kimse karşılıksız aşkı yaşamadan büyüyemez.

Zeynep Aksoy

Diğer yazılar için tıklayın