Kadın Kadına                        Güncelleme: 14.02.2001

Bir Lezbiyenin Güncesi 12
Sevgisizler gününün manasızlığı üzerine

Bunu yapmayacaktım. Kararım kesindi. Bu 14 Şubat sevgililer gününde "sevgililer günü nefreti" yazısı yazmayacaktım. Kapitalist düzenin ürettiği, orta sınıf heterosekseülleri mutlu etmeye ve hediye piyasasının cebini doldurmaya yarayan bu anlamsız ve sinir bozucu güne hayatımda ilk kez ılımlı yaklaşacak, sonra da sonunda demokratlığı başardığım için renkli ziller takıp oynayacaktım, yine olmadı. 14 Şubat Radikal gazetesinin yaşam sayfasında bulabileceğiniz o mükemmel anti-aşk/anti-sevgililer günü yazısının orijinalini The New York Times Magazine'de okudum ve doldum çünkü. Bir de tabii geçmiş sevgililer günlerini ve onların beni nasıl mutsuz ettiğini hatırladım. İyice sinirlerim bozuldu. Şimdi sevgililer gününe olan bütün nefretimi bu beyaz sayfaya kusmak üzere çalışmalarıma başladım. Oh olsun işte!

Benim hayatımda hiçbir sevgililer gününde bir sevgilim olmadı. Bundan iki yıl önceki uzun ilişkim esnasında sevgililer günü döneminde ilk kez 7 aydır beraber olduğum bir kadın var ve bu salak gün diğer "normal" insanlar gibi baş başa yemekler, güller ve güzel bir seks seansıyla geçecek diye hayal aleminde yaşarken sersem kız arkadaşımla 13 Şubat'ta gırtlak gırtlağa geldik, o lanet gün dahil olmak üzere tam bir ay ayrı kaldık. Ben de her 14 Şubat'ta yaptığım gibi evde yalnız başıma oturup kaderime lanet ettim; sonra bir gay bar'daki singles partisine gittim ve tabii elim boş döndüm. Sadece annemden çiçek geldi. Zavallı kadın biliyor tabii kızının bahtsızlığını; "bari en azından bir süre sevinsin" diye isimsiz bir çiçek gönderdi. Tabii akıllım kendi çiçekçisinden gönderdiği için ondan olduğunu anında anladım. Kadersizsen kadersizsin işte!

Geçen yıl 14 Şubat'ta bir barda dj'lik yapıyordum. Bir sürü hetero tip çifter çifter geldi. Çifter çifter masalara oturdular. Çifter çifter içki ve yemek ısmarlayıp bana "I will always love you" tarzı geyikleri çalmamı arzulayan masum gözlerle baktılar. Tabii ben inadımdan Pink Floyd, Queen, Björk filan çalıyordum. Onları biraz seyrettim. Hiçbiri birbiriyle konuşmuyordu. Sırf zorunluluktan, bir de komşular ne der diye çıkmışlardı bu soğuk gecede dışarı ve tatminsizlikleriyle sıkıntıları her hallerinden okunuyordu. Adamlar aldıkları iki gün sonra çöpe gidecek çiçeklere, pahalı hediyelere ve bu akşam kıçlarına girecek hesaba kaptırdıkları paracıklarını, kadınlar da herhalde Madonna'yı, Angelina Jolie'yi ya da başka taş bir hatunu düşünüyorlardı. Hepsi çok mutsuzdu. En sonunda dayanamadım. U2'dan With or Without You'yu koydum, mikrofonu elime aldım ve "sevgililer gününde böyle mutsuz mutsuz oturduğunuza göre hepiniz gay olmalısınız. İnşallah tez elden ayrılırsınız" diye bağırdım. Tabii o sevgililer günü o bardaki son gecem oldu.

Ben bütün özel günlerden nefret ederim. Özel olacak diye kıçınızı yırttığınız için hiçbir şeye benzemez doğum günleri, yılbaşları, anneler babalar günü, sevgililer günü. İnsanlar kapitalizmin bu oyunlarına nasıl körü körüne alet oluyorlar, anlamıyorum. Kardeşim sevgilini bir gün mü seviyorsunuz yılda? O günlerde annesi, babası, sevgilisi olmayanlar, doğum günü kimse tarafından hatırlanmayanlar, yılbaşını yapayalnız geçirecek olanların halini düşünüyor musunuz hiç? Platonik ve imkansız aşklar yaşayanları düşünüyor musunuz? Allah kahretsin işte bunlar da var ve bunlar o salak günlerde birileri para harcayacak ve sahtelik yapacak diye durup dururken acı çekiyorlar.

Dolayısıyla bu sevgisizler gününü de protesto ederek geçirmeyi planlıyorum. Eylem olarak bir sürü kırmızı kalp şeklinde balonu The Marmara'nın önünde patlatacak sonra da vampir kılığıyla kral dairesine girip orada sevişmekte olan çiftin ödünü koparacağım. Hımmm, şarkıcı Meltem'e kocaman, isimsiz bir orkide yollamayacağım. Belki de isimle yollarım; hayır olmaz çok banal. Peki, isimsiz yollayıp sonra benden geldiğini belirten bir mesaj atarım. Oh, hayır hayır. Karşılıksız lezbiyen aşkların yeri yok çünkü 14 Şubat'ta. Acaba bir anti-sevgililer günü şiiri mi yazıp yollasam? Hayır, bu da çok agresif olur. Peki onun çıktığı bara gitsem mi? Hayır bu da uzun vadede sinirimi bozar çünkü ya şapşal sevgilisi de orda olur ya da o sahneden hetero çiftlere sarsak yorumlar yaparak benim nevrimi döndürür. En iyisi evde oturup kitap okumak ya da televizyondaki sevgisizler günü kutlamalarını izleyip gıcık olmak. Tabii protesto eylemleri başarıyla tamamlandıktan sonra. Ya da benim gibi single ve gay olan bir grup arkadaşımla takılabilirim ama aksi gibi bu aralar etrafımdaki bütün gay ve lezbiyenlerin sevgilileri var. Şu anda birden pek çekici gelen diğer bir seçenek te tabii hoş bir gay singles partisine gitmek olabilir. Mesela Barbahçe'dekine. Amaaaan, oraya da bir sürü erkek gelir şimdi! Ama hiç belli olmaz. Belki bu yazıyı okuyan bazı single ya da sevgilisini aldatma yolunda kadınlar da gelir ve sevgisizler gecesi birdenbire bir sevgi, ya da en azından one-night stand seks gecesine dönüşür. Evet, yaşasın! Bu en heyecanlı seçenek.

14 Şubatmış,
Hıh!

Günün selamı: Merhaba ben Ayşe (ya da isminiz her neyse), bu göğüs ucu piercingim, bu da oral seks yapma yeteneğim, lalalalalal!

Günün yemeği: Ahtapot ve kalamar. (Belinize kuvvet olsun diye)

Günün özdeyişi: Bir gayin halinden sadece gayler, lezbiyenler ve orospular anlar.

Zeynep Aksoy

Diğer yazılar için tıklayın