Kadın Kadına                        Güncelleme: 23.01.2001

Bir Lezbiyenin Güncesi 10
Durumsuz aşklar, zorunlu heteroseksüeller ve
bundan mustarip olanlar

Yapacağımı yaptım... En lezbiyen ana damarımın en liberal, hoşgörülü ve mantıklı kılcal damarımın üzerine binip onu mahvetmesine izin verdim. Bu yıl zaten boktan girdi, bundan sonra kimse benden öyle eğlenceli, dalga geçen yazılar beklemesin. Depresyonun en karanlık köşelerine gitgide daha da gömüleceğim, çok geçmeden yazılarımı okuyanlar arasında intihar vakaları başlayacak, her şey çok çok kötü olacak.

Bekleyin, görün. Güzel sesli kadın Meltem'le samimileşmiş, haftada bir-iki gece bazı gece kuşu barlarına takılır olmuştuk; (ki ondandır iki haftadır yazamadığım) çok iyi anlaşmaya başlıyor, yavaş yavaş bir kadını tavlamanın ön koşulu olan "çok iyi dost-her zaman yanımda" konumuna yaklaştığımı hissetmeye başlamıştım.

Yalnızdı, anlatacak çok şeyi vardı, bana güveniyordu. Yönelimimi öğrenmiş ve çok normal karşılamıştı. Yani her şey iyiye gidiyor gibi görünüyordu ki bir erkek sevgili lafıdır çıkardı. Yok efendim aslında adamla çok iyi arkadaşlarmış da, yok bizimki zaten seksten hoşlanmıyormuş da, vs.vs.. Durum tuhaftı, benim gözümün önüne kendini bilmez bir gay geldi bunun erkek arkadaşı olaraktan nedense; çeşitli sebepler için gerekli bir tür penisi olan kalkan; onu kendi kuşkularından ve çevrenin kötü bakışlarından koruyan. (Ne de olsa o gece yaşayan bir kadın).

Gözlerimi yumdum, hadi Beyoğlu'na gidelim dedim. Sabaha kadar açık küçük bir bar var aralarda bir yerde. İsmini sormayın, söylemiycem. Orası bizim gizli yerimiz. Beyoğlu'ndaki size ismini söylemeyeceğim o çok gizli barda bana önce, ben yine ona çeşitli kadın aşklarımı anlattıktan sonra, "Ben heteroseksüelim" dedi. Çok duyduk bunu tabii, ne kadar çok "heteroseksüel" kadın tanıdı bu masum lezbiyen! Bunlar toplumun baskısıyla ve yetiştirilme tarzıyla ezilmiş, o kadar kendilerinin farkına varmaktan korkan kadınlardır ki, yalarken "Ay valla ben heteroyum" diye cıyaklarlar. Söyleyecek tek şey var ve ben affınıza sığınarak diyorum ki "böyle heteroseksüelliğin içine sıçayım!"

Meltem ikinci rakıda gözlerini süzdü, "pardon" dedi, "demin seni hâlâ çok iyi tanımadığımı düşündüğüm için heteroseksüelim demiştim" (Tabii bu kadınlar için heteroseksüellik her türlü zırhı, kalkanı ve eski Berlin duvarıyla Çin Seddini de içinde barındıran çok kapsamlı bir kelimedir) ve devam etti Madam Hetero: "Aslında herkesin içinde gaylik vardır, tabii ki bende de var." Bak, bak, bak...Genellemeye göre oldukça dürüst bir hatun... Sonra hep ben onun gözlerinin içine bakarken o bir şeyler anlattı, ben dinledim. Yarım saatte bir sevgilim dediği hıyar aradı. Bizimki telefonu kapatıp kapatıp ne kadar iyi dost olduklarını anlattı külahım istikametinde. Külahımı çıkarıp masaya koydum rahat rahat onu kandırmaya çalışması için. On dakika sonra kapıdan Mr. Hıyar girdi...

Gay mey sayılmazdı hayalimde canlandırdığım gibi canım, herif harbi tokmakçıydı. Yani travesti-gay barlardan çıkmayan ama poposunu özenle korumaya çalışanlardan. Ben onları bir görüşte tanırım. Çünkü midem gayri ihtiyari tepki veriyor onlara. "Yürü kızım yürrüüü"dedi, "Bir dakika daha içkimiz var, oturmaz mısın?" dedim, "Ulan sen benim sevgilimle aramı mı bozucaksın?" dedi ve Meltem'i sürükleyerek götürdü.

Meltem sürüklenerek götürülmeden önce Meltem'in gözlerinde hüzün diz boyu, Meltem bana sarılıp bırakmıyor. Ama Meltem zorunlu heteroseksüellikten tıpış tıpış gidiyor. Benimkisi de durumsuz aşk işte, durum, an tanımıyor. Her durumda her "hetero" kadına aşık olabiliyor. Tabii üst üste binlerce mesaj çektim ona o gece. O hıyara layık olmadığını, o beyaz, orta sınıf, kendilerini heteroseksüel göstermek için ölen öküzlerin çağlar boyu dinimizi s..tiğini yazdım. Sistemi itin poposuna soktum, onu sevdiğimi yazdım. O öküzü döveceğimi ve ona gömeceğimi yazdım. Yazdım da yazdım.

Hiç cevap gelmedi. O şimdilik zorunlu bir heteroseksüel. Peki benim bu durumsuz aşk halime bir çare bulunacak mı?

Zeynep Aksoy

Diğer yazılar için tıklayın