miniDEV - Gay-Lesbian Kültürü / Kadın Kadına

Ana Sayfa

Demokrasi
Dikkat Çekenler
Önce Demokrasi
AB Yolunda
Haklarımız
Savaşa Hayır
Sivil Toplum
Sivil Anayasa
Minidev'in Amacı

Kültür
K Dergisi
Kültür-Sanat
Çevre
Gey-Lezbiyen Kültürü
L.G.B.T.T Yazıları
Alternatif Tıp
Başucu Yazıları
Cinsel Yaşam
Doğan Cüceloğlu İle
İletişim Dünyası

Farklı Renkler,
Farklı Kültürler
Süryani Kültürü
Yahudi Kültürü
Ermeni Kültürü
Rum Kültürü

Diğer
Minidev'de yazmak
ister misiniz?
Reklamlarınız İçin
İletişim

YAZARLAR

Kadın Kadına

Ben Lezbiyenim

"Türkiye'de lezbiyenlik nasıl yaşanıyor ?" sorusuna verilecek en doğru ve kestirme cevap " çok zor yaşanıyor" olsa gerek. Burada kasıt çeşitli cinsel tercihlere sahip kadınların birbirleriyle yaşadıkları bir iki kereye mahsus deneyimler değil gerçek anlamda bir lezbiyen lifestyle'ı seçen kadınların başlarındaki dertlerdir. Bir kere, "ben lezbiyenim" diye ortada dolaşan çok az kadına rastlarsınız. Çoğu, bu yaşama bir ucundan kıyısından bulaşmış da olsa, ilerde belki birgün yeniden bir erkekle olabileceği ihtimalini çevresine karşı hiç bir zaman yoketmek istemez. Lezbiyenlik Türkiye'de hâlâ bir kimlik sorunu olarak değil, bir dönem denenebilir alternatif bir süreç olarak görülüyor. Bu bakımdan gayler olayı fersah fersah aşmış vaziyetteler. Erkek eşcinsellerin "out"luğu da, eşcinselliği bir kimlik olarak kabul etmeleri de daha kolay oluyor nedense. Ama lezbiyenlik ülkede zaten başlıbaşına bir sorun olan "kadın olma"yı da kapsadığı için çok az kadın üzerinde "ben lezbiyenim" yazılı bir pankartla içi rahat olarak dolaşabiliyor.

Yeryüzündeki Tek Lezbiyen Benim

Ülkemizde genellikle şöyle çiftlerle karşılaşmak mümkün: Biri geçmişi ve geleceği itibarıyla tamamen lezbiyen, diğeri geçmişi ve geleceği anlamında hetero ama bir aralık lezbiyenliği denemeyi seçmiş. Bu tür çiftlerin sonu, ilişki ne kadar sürerse sürsün, sonunda lezbiyenliği hayatının bir dönemini öylesine yaşamış olan tarafın çiftin gerçek lezbiyenini bir erkek için bırakmasıyla sonuçlanıyor. Nedense Türkiye'deki lezbiyenler heteroseksüel kadınlardan hoşlanıyor ve başka bir lezbiyenle olmayı pek düşünmüyorlar. Bunun sonu elbette sürekli hayalkırıklığı, sürekli mutsuzluk. Benim anlayamadığım bunun bir cinsel rol meselesi mi (aktif/pasif vaziyeti), yoksa kimlik bilincinin yeterince oturtulmamışlığından kaynaklanan bir "dünyadaki tek lezbiyen benim, diğer bütün kadınlar hetero" düşüncesi mi olduğu.

Mutsuzluğun Ve Yalnızlığın Çaresi
Lezbiyenlerin Türkiye'de yaşadıkları için herhangi bir kadınla olan ilişkilerinde erkek olmayı üstlenmeyi ve hetero kadınlarla uzun ilişkiler düşünü bırakıp bir an önce kendi aralarında kendi başlarının çaresine bakmalarını mutsuzluklarının ve yalnızlıklarının çaresi olarak görüyorum, ama bunun için de insanları dünyadaki tek lezbiyen oldukları düşüncesinden uzaklaştıracak oluşumlar gerekiyor. Örneğin Lambda sırf lezbiyenler için partiler, toplantılar filan düzenleyebilir. Nasıl olsa ömür boyu bir lezbiyen barı açılmayacağı için bazı gay barlar haftanın belli gecelerini "lezbiyen gecesi" olarak düzenleyip duyurabilirler. Bu tip organizasyonlarla zaten bir avuç olan kendini kabul etmiş lezbiyen cemaati birbirine ulaştırılmadığı sürece lezbiyenler bir gecelik değişik bir deneyim yaşamak isteyen hetero kadınların deneme tahtası olmaya devam edeceklerdir.

Uzun Soluklu Düş
Çoğu lezbiyenin ortak düşü olan uzun soluklu beraberliklere ulaşmanın ve hetero âlemde kabul ve itibar görmenin bence tek yolu, öncelikle rahatlıkla "ben lezbiyenim" diyebilmek, sonra da bunu aynı rahatlıkla söyleyebilen diğerlerine ulaşmanın yollarını aramaktır. Lezbiyenlik sadece bir cinsel tercih değil, yaşam tarzı, bakış açısı ve sosyal tavrıyla bir kimliktir. Lezbiyenliği cinsiyet politikasından ayrı yaşamaya çalışanlar hata ederler. Çünkü bunu seçmiş ve yaşayan insanlar gururla başkalarına anlatmadıkça aynı tercihte ama aynı rahatlıkta olmayan diğerleri yanlız kalma korkusuyla ortaya çıkmaya asla cesaret edemeyeceklerdir. O yüzden artık lütfen "ben lezbiyenim" kadar basit bir cümle aynı basitlik ve rahatlıkla mümkün olan her ortamda telâffuz edilebilir hale gelsin.

500.000 Lezbiyen

Bir araştırmaya göre dünya nüfusunun yüzde on'u gay. İstanbul'da 15 milyon insan yaşıyor. Hemen bir hesap yapıyoruz, İstanbul'da 1,5 milyon gay yaşıyor olmalı bu araştırmanın oranını doğru kabul edersek... Erkek gayler her yerde daha çokturlar, bunu kabul etmek lazım. Daha doğrusu kadınlara göre daha kolay come out edebiliyorlar. Bu durumda 1,5 milyonun hadi 1 milyonu erkektir diyelim. Geriye kalıyor 500.000 gay kadın. Peki nerede bunlar?

Hemen bir fantazi kuruyoruz. İstanbul'da kocaman bir hangarda 500.000 adet lezbiyen memnun mesut yaşıyorlarmış. Tabii internetleri de var. Birgün birisi benim bu yazıyı okuyor, "kızlar herkes bizim nerede olduğumuzu merak ediyormuş, hadi kalkın kendimizi gösterelim" diyor. Birdenbire 500.000 lezbiyen memeleri açık (Seattle usulü) Taksim meydanını basıyor, ortalığı ayağa kaldırıyorlar. Nasıl ama!

Maalesef gerçek şu ki o 500.000 bir hangarda hep beraber memnun mesut filan yaşamıyor. Onlar ayrı ayrı evlerde, kimi kocası ve çocuklarıyla, kimi anne babalarıyla, kimi yalnız ve mutsuz, dolaplarda yaşıyorlar. Evlerinin dolaplarında. Unutmayalım, Türkiye'deyiz, burada insanlar hala görücü usulü ile evlendiriliyorlar. Burada hala gazetelerde "lezbiyen katiller" gibisinden haberler çıkıyor.Bu konuya gelecek hafta değineceğimiz için, şimdi derinleştirmiyoruz.... Burada söylem anti-kadın ve anti-gay. Bu durumda hangi babayiğit göğsünü gere gere dolaptan çıkabilir? Zaten bu dolaptakilerin kaçının kendilerinin farkında olduğu da ayrı bir konu. Ben anlıyorum insanların lezbiyen olduğunu, onlarsa kendileri kendilerini yadsıyorlar.

Ne olacak bunun sonu? Bilemiyorum. Bildiğim birşey varsa o da Taksim meydanında çıplak meme eylem yapan lezbiyenlerle kısa vadede karşılaşma olasılığının sıfırın altında, eksi 500.000 olduğudur.

Zeynep Aksoy

Diğer yazılar için tıklayın