Erkek Erkeğe

Zeki Müren ve ben… Ve bir ben, bir Zeki Müren

Bazı konularda yazmaya çalışırken kelimeleri bir türlü toparlayamam. Çünkü çok düşünülmüştür, çok hislenilmiştir, her şeyi ile "çok"tur bu "bazı konular". Ya eksik, ya fazla gelir kelimeler, en çok da anlamsız bulurum kurduğum cümleleri.

Zeki Müren hakkında yazmak da bu denli zor benim için. Yazdım, defalarca sildim, sil baştan yazdım, üstünü çizdim sonra. Nasıl başlayacağımı, nerede duracağımı düşündüm; bulamadım. Belki bir dizi yazı, belki bir gün bir araya getirilip büyük bir anlatıyı oluşturacak denli yazmam gerekti. Ama dediğim gibi, ya eksik, ya fazla ya da anlamsız geliyordu her seferinde… Öyle bile olsa, en azından ufak bir giriş… Bir iki küçük çağrışım… Başlamalıydım…

*
Zeki Müren'le tanışmam, oldukça eski bir tarihe dayanıyor. Kaç yaşında olduğumu tayin edemeyecek kadar küçüğüm. Televizyonun bir metre kadar önünde yerde oturuyorum. Televizyon yaklaşık bir metre yüksekliğindeki bir sehpanın üzerinde. Kafamı kaldırıp ekrana bakıyorum. Orada işte! Çiçekler arasında. Çiçekler içinde. Yakası çiçeklerden oluşan bir elbise giymiş. Saçları kabartılmış, geriye taralı, kırlaşmış platin sarı… Dudakları şeftali rengi, gözleri de vurgulanmış belli ki… O zaman tüm bu ayrıntıları ayırt edememiş olmalıyım tabii. Kaldı ki etmiş olsam bile, henüz kadına ve erkeğe dair tanımlar ve kurallar ile yeterince zehirlenmemiş olduğumdan, bir erkeğin ruj sürmesini, sürme çekmesini ya da çiçeklerle bezeli yakalı elbiseler giyiyor oluşunu sorun etmemiş olmalıyım.

Nedenini bilmiyorum ama Zeki Müren'i gördüğüm anda hissettiğim ilk şey korku olmuştu. Onun o kalıplara sığmayışı ya da tanımlar ötesi oluşu değildi muhtemelen bu korkunun sebebi; bilmiyorum, belki onda, o anda kendimi görüyor oluşumdu, kendimi bir televizyon ekranından izliyor oluşumdu. Kendimi "eşcinsel" olarak tanımlamama henüz on küsur yıl da olsa, içimde olanı, henüz adlandırma gereği duymadığımı, istesem bile adlandıramayacağımı görmüş oluşumdu onda beni böyle ürküten belki de… Küçük bir çocukken gördüğüm o insanı unuttum, belki de unutmayı seçtim yıllarca.

Sonra bir gün…

Ortaokul ve lise hayatım boyunca hareketlerim bir erkekten beklenen davranış kalıpları dışında olduğu için, yani hareketlerim erkeksi değil de kadınsı olduğu için, yazı yazarken ya da kaşık tutarken serçe parmağımı kaldırıyor, yürürken kıçımı sallıyor, heyecanlandığımda sesimi inceltiyor olduğum için sürekli aşağılanan ve alay edilen biri oldum. Hakkımda çıkan dedikoduların haddi hesabı yoktu. Yok, pantolonumun içine muz çorap giyiyormuşum, yok kaşlarımı alıyormuşum… Evet, bir gün, bu gerçeği öğrendiğimde lise ikiye gidiyordum… Bir gün, bir mantık dersinde, sınıftaki oğlanlardan biri kalkıp tüm sınıfın huzurunda hocaya söyleyivermişti aslında kim olduğumu… Ben Zeki Müren'in manevi kızıydım.
Evet, Zeki Müren babacığım… Ben, senin manevi kızın, senin manevi kızın olmanın gururuyla, seni sonsuza kadar seveceğim. Her zaman, hep sana layık olmaya çalışacağım. Bazen, bazı konularda yazmaya çalışırken kelimeleri bir türlü toparlayamam. Çünkü çok düşünülmüştür, çok hislenilmiştir, her şeyi ile "çok"tur bu "bazı konular". Ya eksik, ya fazla gelir kelimeler, en çok da anlamsız bulurum kurduğum cümleleri.

Serdar Soydan