GLK Editörü'nden...Güncelleme: 16. 04. 2002

Her Son Bir Başlangıçtır

İki haftadır lens takıyorum. Yani takmaya çalışıyorum. Sabahları yarım saate yakın süren bir lens takma merasimi işe geç kalmama neden olacağından bu iki haftanın ancak üç beş gününde takabildim. Ama canhıraş feryatlarla sonunda alışabildim ve artık sadece on beş dakika sürüyor. Lenslerin ardından dünyaya da farklı bakmaya başladım gibi geliyor. Çevre, insanlar, kitaplar, filmler farklı geliyor. Değişik, sisli bir dünyaya bakıyorum gibi. Geçenlerde bir akşam "ben lenslerimi haftada bir çıkarıyorum" diyen bir arkadaşıma özendim ve gece yatarken çıkarmadım. Ertesi sabah o güne kadar gördüğüm en farklı dünyayla karşılaştım. "Zeynep, senin evin bahçe katı olduğu için mi sabah sabah sisli?" Daha sonra anladım ki benim lensim gece yatarken çıkarılmayacaklardan değilmiş.

Minik plastik yuvarlakların ardından gördüğüm dünya gerçekten de değişik. Birkaç gün önce yeni bir eve taşındım. Cihangir'e... Hep istediğim "muhit"e yani. Muhit lafını da çok severim. "Muhitimize geldik lütfen peşimi bırakın" esprisini yıllarca yapmışımdır. Gerçekten de yeni bir ev, yeni bir çevre insanın yaşam açısını değiştiriyor. "Yaşama bakış açısı" lafını kısaltıverdim. Hayatta durduğun yerin farkında olmak insanın alacağı kararlarda ikileme ve hatta üçleme düşmesini engelliyor. İyi de yapıyor. Öncelikleri sıralamak ve bu listeden emin olmak... Bir kere başardıktan sonra yaşamların yanlış gitmesine imkan yok.

Şu yağmurlu günde yaşamın anlamına dair felsefe yapmaya hiç gerek yok. Yaşamın anlamı yağmurdur, verimliliktir, büyümek gelişmektir. Voltaire Candide'in sonunda bulmuş o anlamı zaten, her şeyi bırakın da bahçenizi ekin biçin. Herkesin bir bahçesi olmalı, herkes üretecek bir şeylere sahip olmalı. Yaşama katkıda bulunmak yaşamı büyütür ve güzelleştirir. Evet, mutluluk felsefemiz son hızla devam ediyor. Kurduğum kırık dökük cümleleri toparlamam lazım. "Kendime yeni bir ben lazım".

Bu hafta sonu Ankara'da artık kaçıncısı olduğunu hatırlamadığım Baharankara toplantıları yapılacak. Türkiye'nin dört bir yanından eşcinseller ve eşcinsel gruplar bir araya gelip tartışacaklar, fikir üretecekler. Baharankara programına bakıldığında ilk kez bu kadar "ciddi" bir toplantı görüyoruz. Resmi programda "eğlenceli" hiçbir şey yok. Ama bizim çocuklar yine kendi eğlencelerini yaratacaklardır. Akşamlar oldukça boş görünüyor programda. Ankara'nın gece hayatı pek yoğun olmasa da eğlenceli bir şeyler bulunacaktır elbet. Hiç olmadı evlerde toplanıp anılarını anlatırlar birbirlerine.

Baharankaraları ilk baştan beri hiç kaçırmadım ve benim için çok önemli oldu bu toplantılar. İlk kez gidemeyecek olmanın burukluğunu yaşıyorum. Eşcinsel hareket içinde çok önemli olduğunu düşündüğüm bu bir araya gelme ritüeli sadece politik açıdan değil, eşcinselleri duygusal açıdan da çok geliştirdi. Birlik ve beraberlik duygusunun en yoğun hissedildiği ortamlar oldu bu toplantılar. Çok sevdiğim insanlarla tanıştım. Hayatımda tanışma ihtimalimin sıfır olduğu insanlarla. Işık Dağı'nı keşfettim. Baharankara'nın en önemli etkinliği Işık Dağı pikniği olmuştur her zaman. Müthiş bir enerjiye sahip olan o yüce doğa parçası benim için Baharankara'yla özdeşleşmiştir.

İçim buruk bir hafta sonu geçireceğim. Sevdiğim insanlar, uğruna ortak mücadele verdiğimiz şeyleri tartışacak ve kendimi çok dışarıda çok uzakta hissedeceğim. Şu an şunu yapıyorlar, şu anda da şunu konuşuyorlar diye geçireceğim içimden.

Neyse, nice Baharankaralara, nice Güztanbullara!

Uğur ALPER

Diğer yazıları için tıklayın