GLK Editörü'nden...Güncelleme: 23.01.2002

Sentimentalite 2

Boğazım tıkanana, hıçkırıklarım göz kapaklarımın en olmadık yerlerine takılana kadar aşk ağladım bu gece. Değersiz şarkıları tek tek rakı kadehinde içerken yanında da meze diye kafiyesiz aşk şiirlerini tüketirken çok mutluydum. Ardından gelen sağanak yağmur boşanması, deli saçması rahatlama söktü aldı göz yaşlarımı. İçimde biriken dokunma yabancılığı, göz süzme özrü terk etti beni. Göz kaçırma ustası ben, o gece kısmadım sırça saklısı yuvarlaklarımı. Tam karşımda öldürücü bir papaz gülümsemesi. Bendeyse maça kızının kaçamak ve utangaç sırıtışı.

Yerden topladığım tasvir meraklısı çenem ancak iklim üzerine bir cümle kurabiliyor. Söz kölesi kulaklarım ise bir çift dudağın ayaklarına kapanıyor. Duyduklarım kontrolü elimden kaçmış bedenimi mutlu ediyor. Parmaklarımı ona doğru uzatıp erişmeye, yetişmeye çalışıyorum. Hava boşluğu kadar yakın, uzay boşluğu kadar uzak. Dokunduğum el değil sıcak bir yanak, okşadığımsa saçları oldu. Anlık uçarılığımın cezası siyahlar içinde gözlerinden alev saçan kanatlı bir attı. Hak ettiğim cezayı bana vermek için üzerime geliyordu. Her şeye rağmen kurtarılmış saniyeler çok güzel ve ilahiydi.

***

Seni gördüğüm her kör gecenin sonunda parmak uçlarıma kadar gelip oradan daha ileriye gidemeyen bir iç çalkantısı zehirliyor kalbimin sol kulakçığını. Medusa'nın yılan saçlarına bakıp taş olan bir Yunan köylüsü gibi hissediyorum hep. Zavallı bir Prufrock olarak kabus zulümlere uğrayan ben. Saçma sapan isimleri yuvarlayamadığım dilimde, düşüncelerimi gezdiriyorum bir küp buz gibi. Nereye kaydıracağımı bilmiyorum ama ağzımdan da çıkaramıyorum. Dudaklarımı hissizleştirdiği halde verdiği mazoşist serinlik yüzünden ayrılamıyorum. Kilitlediğim gözlerim senin dışında her şeyi soyutluyor. Dünya iki görüntü katmanından oluşuyor. Sen ve senin arka planın. Her şey yavaşlıyor ve bulanıklaşıyor. Flulaşan görüntüde uçuşan sigara dumanı, belli belirsiz kırmızı kor noktalar ve yavaş çekim ağız, el, kol hareketleri. Ucuz bir kamerayla çekilmiş siyah beyaz görüntüler. Ön planda ise sırtını bana dönmüş, kolsuz beyaz tişörtü adeta bir deterjan reklamı efektiyle parlayan ve bu zamandan kopuk bir figür var. 35 mm. canlılığındaki bu adam zaman zaman kalabalığı kontrol etme bahanesiyle gözlerimi arıyor. Çok uğraşmadan buluyor aradıklarını ve orada olduklarını görmenin rahatlığıyla önüne dönüyor tekrar. Korkulu bedenlerin uzaklığı gerilimi yakınlaştırıyor. Söylenilmeyen, susuldukça artan bir yakınlık.

Yabancılaşmanın en post modern hali. Konuşmadıkça tanışan, göz kaçırdıkça anlaşan iki insan. Biri hayal biri gerçek, biri dünyalı biri değil...

Mekanın buz tutmuş kolonları çatırdamaya başlıyor birden ve çatı müziğe uyarak bir sağa bir sola yalpalıyor. Yüksek volümlü bozuk ritm bas sesi ise hepimizi toplu halde zıplatıyor. Birden akranlığa gömülüyor her şey ve nefes sesleri anlaşılmaz bir şekilde her yanı sarıyor. Mekanın dört bir tarafından yaşam sinyalleri alınıyor ancak benden ancak hıçkırıklar yükselebiliyor. Karanlık beni korkutuyordu. Aydınlık ise hiçbir zaman dostum olmadı.

Kameralar "stop" komutuyla durdu ve figüranlar saniyeler içinde mekanı terk etti. Kalan sadece başrol oyuncusu ve yönetmendi. Hayatsa artık akmıyor, birkaç şerit filmde müebbet hapis cezasını çekiyordu.

Sabah olmuştu ama kurbağalar hâlâ aynıydı.

Uğur Alper

Diğer yazıları için tıklayın