GLK Editörü'nden...                      Güncelleme:29.08.2000

KİMSENİN YÖNELİMİNİ MERAK ETMİYORUM

Merhabalar. 27 Ağustos 2000 Pazar benim için çok heyecan verici bir gündü çünkü Türkiye'nin en kaliteli ve özgün yayını olduğunu düşündüğüm Radikal İki'de bir yazım yayınlandı. miniDEV'de Ufuk Kuzey'in de yazdığı E-5 'teki transvesti katliamıyla ilgili derdimizi anlatma fırsatı bulduk. Bu konuda olumlu bir somut gelişme nasıl sağlanabilir, ne yapılabilir gibi konularda kafa yormak gerektiğini düşünüyorum. Seks işçiliği yapan transvesti ve transeksüellere başka iş imkanları yaratmak için projeler hazırlanabilir ve uluslararası vakıflardan bunun için maddi destek sağlanabilir gibi geliyor bana. Aslında bu pat diye aklıma gelen bir çözüm, eminim biraz daha düşünülecek olsa birçok alternatif çıkacaktır. Yeni Zelanda'da transeksüel bir milletvekili varken Türkiye'de transvesti ve transeksüellerin sadece eğlence ya da fuhuş sektörü alanında çalışabilmesi ne kadar da acı.

Giriş sayfamızda siyah zemin üzerine yazdığımız yazıların içeriğiyle ilgili birkaç eleştiri aldım. Orada çizilen eşcinsel tipleri, "koşuşturan" travestiler biraz homofobik bulunmuş. Oysa oradaki amaç, insanların kafalarında yer etmiş imgeleri sarsmak ve eşcinsellerin içindeki farklılık ve çeşitlilikleri göstermek. Burada söylenen "Siz işte bu kadarını biliyorsunuz ama gözlerinizi bir açın da içeri bakın". Gerçekten de içerideki dünya çok daha renkli. Girişte çizilen tipleri inkar etmiyoruz, kendimize yabancılaştırmıyoruz. Onlar da bizim bir parçamız ama "sadece" onlar değiliz biz.

KİMLİK VE KİŞİLİK
Ben zekiyim.
Ben sevecenim.
Ben duyarlıyım.
Ben umutluyum.
Ben özgüvenliyim.
Ben canlıyım.
Ben bir eşcinselim.

Ben zeki bir eşcinselim.
Ben sevecen bir eşcinselim.
Ben duyarlı bir eşcinselim.
Ben umutlu bir eşcinselim.
Ben özgüvenli bir eşcinselim.
Ben canlı bir eşcinselim.

İlk grupta yazdığım sözlerle ikinci grup arasında ne kadar da fark var değil mi? Kişinin bu kadar güzel özelliği varken ve bunlar kulağa da hoş gelirken, bu özellikler eşcinselliğiyle birlikte anılmaya başlandığında ne kadar da anlamsız kalıyor ve ön plana çıkan eşcinselliği oluyor. "Açık" eşcinseller bunu hep yaşamıyor mu? Ürettikleriyle, yaptığı işlerle sevilmesi gereken eşcinsel sanatçılar neden sadece "eşcinsellikleri" yüzünden daha fazla ilgi çekiyorlar?

Herkesin mutlu olduğu, ayrımcılıktan uzak bir ortamda yaşamak istiyorsak, kimsenin cinsel yönelimini bilme ihtiyacı hissetmemeliyiz. "Farklı" olanlara da bu farklılıkları yüzünden "uzaylı" gibi davranmamayı öğrenmeliyiz. Eşcinseller toplumdan cinsel yönelimleri yüzünden baskı gördüğü için, "savunma" ihtiyacı duydukları konularda cinsel yönelimlerini zorunlu olarak ön plana çıkarıyorlar. Çünkü çaba gösterdiğin bir alanı sahiplenmek zorundasındır. Bunu yapamadığın an inanılırlığını kaybedersin.
Yönelimlerin önemli olmadığı bir dünya dileğiyle.

Neşeli kalın.

Uğur Alper

Diğer yazıları için tıklayın