GLK Editörü'nden...Güncelleme: 10.04.2001

Hüzün benim üvey kardeşim

Yaşam boyu sadece üç hakkım vardı üzülmek için. Kaçını kullandım kaçı kaldı hatırlamıyorum. Aslında hep sakındım, zorladım kendimi, üç hakkımı zor günlere saklamalıyım dedim kendi kendime. Ancak artık öyle bir hale gelmiştim ki üzülemez olmuştum. Alıştırmıştım kendimi. Üzüntü yok, ağlamak yok, hüzün yok. Bunu fark ettiğimde sarstım kendimi, duvarlara vurdum kafamı. Nafile, ne bir damla göz yaşı, ne de bir tutam acı hissi. Yaşama karşı öyle korumaya almıştım ki kendimi dünyevi acılar, zorluklar sadece anlamsız sözlerdi bana.

Üç hakkım olduğunu çoktan unuttum. Hiç kullanamayacağım gibi geliyor sanki. Beklenenin tersine hüzünden uzaklaşmak, yaşamda tekilleşmek hiç de katıksız mutluluk getirmiyor insana. Acıya duyarsızlaştıran ne varsa, aynı sertlikte sevinçlere de duyarsızlaştı beni. Bahar gelmiş geçmiş, aşk varmış, güneş doğmuş, aşk yokmuş... Kıpırtılar aslında rahatsızlık kaşıntıları bedenimde. Hareket kabiliyetim reflekslerimle sınırlı. İşe gitme refleksi, yemek yeme refleksi, gerçeklerden kaçamama refleksi...

Çevreme baktım. Sanırım hiç de yalnız değilim. Refleksleriyle yaşayan binlerce insan var bu ülkede. Yaşamlarında tekdüzeliğin hüküm sürdüğü, her gün kurmaca bir "Truman Show" hayatı süren insanlar. Ama kaçı farkında bu yaşamın en iyisi olmadığının, bir yerlerde bir alternatif olabileceğinin? Peki ben ne kadar farkındayım? Dahası farkında mıyım? Sahip olduklarımdan fazlasını hak etmediğini düşünmek, "bundan iyisi can sağlığı" demek tembellik değil mi?

Yaşam bir meydan okuma. Zorlukları, acıları, aşkları ve aşksızlıklarıyla saldırıyor üzerimize. Aralıksız püskürttüğü göz yaşartıcı hüzün gazıyla uzak tutmaya çalışıyor kendinden. Bu durumda kolay olan yol duyarsızlaşmayı, acıyı unutmayı seçmek. Bedeli ise aşkı da unutmak. Gerçek savaş ise dik durmaya çalışmak, tüm rüzgarlara karşı ayakta kalmayı başarmak, kaybolmamak, direnmek. Güçlü olmak zorunda değiliz ama galiba yaşama bir yerinden tutunmak, bu meydan okumaya yanıt vermek durumundayız... Tüm duyarsızlığımıza rağmen.

Meydan okumayı yaşam biçimi haline getirmiş geyler tanıdım. Kendilerine çektikleri adamların tehlikesi arttıkça duydukları heyecan da artıyordu. Aldıkları risk büyüdükçe, buldukları karşılık da aynı oranda büyüyordu. Kendi sınırları içinde dinginlik taşıyan ilişkiler, güvenli buluşmalar onları çekmiyordu. Yaşama meydan okumayı tamamen militan bir şekilde algılayıp sahip oldukları cesaret ve coşkuyu risklere kanalize ederlerdi. Bulunduğumuz ülke yüzünden zaten yaşam hiçbir garanti olmaksızın sürerken, üstüne üstlük "kolay lokma", saldırıya açık bir sınıfa mensupken, gözlerini karartıp boşluğa fırlatıyorlardı kendilerini.

Geçen yıl dokuz "tane"si atladığı boşluktan geri dönmemiş. Bunlar kayıtlara geçenler tabii. En az dokuz "tane" daha "boşluktan geri dönememe" vakası olduğuna eminim.

Ben adrenalime karşı da duyarsızlaştım. Ne korku, ne öfke... Vücut kimyamda her şey daima sabit. Bir kıpırdanma belirtisi yok. Tehlike, heyecan vermiyor. Aslında hiçbir şey heyecan vermiyor. Belki de hiçbir şey korkutmuyor. Kaybedecek ne kaldı, hatta ne vardı?

Neşeli kalmaya çalışın

Uğur Alper

Diğer yazıları için tıklayın