GLK Editörü'nden...Güncelleme: 27.03.2001

Beni Paris Belediye Başkanına emanet edin

İçimden bir şeyler yazmak gelmiyor. Hatta hiçbir şey yapmak istemiyorum. Tembellik hakkı diye bir şey vardı değil mi? O haktan bizim kanunlarda varsa ben de kullanmak istiyorum. Hatta bunların ötesinde mümkünse prozac alıp zahmetsiz mutlu olmak istiyorum.

Uyumak, uyanmak, tekrar uyumak ve hayatımın uzunca bir bölümünü böyle geçirmek istiyorum. Eski Roma dönemlerindeki gibi tüm gün popomu devirip yemek yemek, müzik dinlemek, evimdeki home theatre'da filmler izlemek istiyorum.

"Yaşam diye bir şey var!" şeklinde bir slogan vardı. Ama yaşama karşı isteksizlik diye bir şey de var. İstemiyorum, yaşam şöyle birkaç hafta ara versin. Aslında buranın biraz ötesinde uçakla birkaç saatlik yerlerde başka yaşamlar var. Bu Digiturk sahibi olmak gibi bir şey. Yaşamın bu kanalından sıkılınca ötekine geçersin.

Ben bugünlerde Paris'e gitmek istiyorum. Ne de olsa "yumuşak ellere teslim" bir şehir. Benim de şefkate, yumuşaklığa ihtiyacım var zaten. Off, ama bu pahalı bir tür Digiturk. Zaten söylediklerine göre krizden sonra yurt dışına çıkanlardan belli bir para alınmaya başlamış. Hani eskiden bir konut fonu vardı, onun gibi bir şey.

"Yaşama karşı isteksizlik" acaba depresyon belirtisi midir? Öyleyse hemen arkadaşlarımı aramalıyım (arardım, tabii telefonum ödenmemiş faturalardan kapalı olmasaydı). Uzun zamandır depresyona girmiyordum. Kadınların adet görmesi gibi. "Kız ne zamandır olmuyordum, hayret oluverdim!", "Aloo, hani ne zamandır depresyona girmiyordum ya, hah, evet, sanırım girdim. Yok yok, sen gelme de ben evde rahat rahat bezeyim. Depresyon dediğin yalnız geçirilir. Sen gelirsen kaçar falan. Sen şimdi güldürürsün beni."

Kimse yalnız olmak istemez demiş ünlü düşünür Ricky Martin. (Bkz. Ricky Martin & Christine Aguilera düeti-Nobody Wants to Be Lonely). Ama yalnızlığın tadı başka. Hayal kırıklıkları ertesinde en güzeli yalnız kalmak. İyice sindirmek, kabullenmek lazım önce yaşanan hüzünleri ve kayıp duygusunu. Zaten birileriyle görüşecek sağlığa kavuştuğunda insan bunların üstesinden gelmiş ve lay lom yapacak moda ulaşmış demektir.

Neyse, işim olmayan şeylere burnumu sokmayayım. Bu anlaşılmaz ve gereksiz satırları Pakize Barışta falan gibi Radikal İki yazarları yazsın. Herkesin bir tarzı var. Ben hemen eşcinsel kültüre, gey lezbiyen haklarına dair bir paragraf yazıp yazımı işlevsel hale getirmeliyim. Eeeee, eşcinsellerin de depresyona girmeye hakkı var mıdır temalı bir yazı nasıl olurdu?

Zuhal Olcay'ın "Ankara'da aşık olmak zor iki gözüm" diye hıçkıra hıçkıra söylediği şarkısı çalıyor bilgisayarımda. Bu şarkıyı çaldığım iyi oldu, aklıma yazmam gereken bir şey geldi. 21-23 Nisan tarihlerinde yılda iki kez yapılan eşcinsel buluşmalarından "Baharankara", 2001 yılının ilk toplantısı olarak gerçekleşecek. Türkiye'nin her yanından gelecek eşcinsel grupların ve bireysel aktivistlerin katılımıyla üç gün sürecek, bir kongre tadında gerçekleşecek toplantılar yapılacak.

Yavaş yavaş Türkiye'de de gey camia kendi geleneklerini oluşturmaya başlıyor. Baharankara hakkında önümüzdeki haftalarda daha geniş bilgi vereceğim.

Umarım haftaya kadar depresyonum geçer de eğlenceli bir şeyler yazarım. Aklına depresyondan çıkarıcı bir şey gelen olursa ve adresime bir e mail atarsa sevinirim: gl@minidev.com

Neşeli kalın.

Uğur Alper

Diğer yazıları için tıklayın