GLK Editörü'nden...Güncelleme: 13.03.2001

Kayıp Bir Bavul Gibiyim Havaalanında

Tatil bitti, kriz manyağı acımasız dünyanın sıkıcı saatlerine geri döndüm. Zaten tatil modundaki tembel geç saat uyumalarının rehaveti iyice sarmıştı beni. İşe gitmek için ise en ufak bir güdüm yoktu. Oysa ki önümüzdeki günlerde vaktimin ne kadarını ofiste geçireceğimi öğreneceğim kritik bir gündü. Bir gözüm açık bir gözüm kapalı sokağa yuvarlandığımda ise ruhuma hakim olan havanın şehri de ele geçirdiğini gördüm. Sanki etrafta bir tane bile mutlu insan yoktu.

"Allah kahretsin şu ekonomik krizi" dedim içimden. Ama içimden söylediğimi sandığım şeyi sanki herkes duymuştu. Ne de olsa bu ortak düşünce herkesin kafasındaydı. Üye olduğum gey tartışma listelerinde sonunda birileri çıkıp söz konusu krizden nasıl etkilendiğini yazdı ben de rahatladım. Sanki gey sözcüğü neşeli demek olduğundan bu kriz bizi etkilememişti, hep mutluyduk biz, lay lay lom. Ancak ister gey ol ister hetero, kriz krizdir kardeşim, cinsel yönelim falan umurunda değildir, her tür insanı depresyona sokar.

Başlığa koyduğum Teoman şarkısının sözleri şu anki beni çok iyi tarif ediyor. Nereye gitsem, ne yapsam kaybolmuş hissedeceğim bugün kendimi. Aidiyet duygusundan sonsuz bir yoksunluk var üzerimde. Şöyle dört beş ay yok olsam, ortadan kaybolsam, dertmiş tasaymış unutsam. Çok sıkıldım çok. Çok sevdiğim bu şehir bile üzerime üzerime geliyor. Gidip bir sahil kasabasında bir çiftlikte yaşayıp koyun mu yetiştirsem acaba diyorum. Taze süt ve süt ürünleriyle bol bol kilo alır gürbüzleşirim, sonra da ayılar grubuna katılırım. Yaşadığım çiftlikte çimlerin üzerinde yuvarlanır temiz hava bol güneşin tadını çıkarırız.

Sanırım tepkilerim başıma vurdu, tuhaf tuhaf yazmaya başladım. Deriiiiin bir nefes alayım bari. Olmadı, bir daha alayım. Rahatladım mı? Sanmıyorum. Zaten evi de dağınık bıraktım çıktım. Odamı toplamadım, bulaşıkları masadan mutfağa götürmedim. Yaşanılan mekandaki dağınıklık insanın tüm enerjisini alır götürürmüş. Ya da enerji evde rahat akamaz mıymış neymiş. Feng Shui kuralları böyle söylüyor ben uydurmuyorum.

Beni bu durumdan aslında ne feng shui kurtarır ne aikido ne de Tai-chi. Hmm, aslında Tai-chi belki ama neyse, hepsi de Uzakdoğu'nun sabır, dinginlik, olgunluk temellerine dayanan felsefesi üzerine kurulu şeyler, bize gelmez. Hele bana hiç gelmez. Akdeniz insanının hararetli doğası, iniş çıkışlı ruh halleri öyle Çin işi şeylerle değişmez.

Anladım ki beni kırlar bayırlar paklar. Koskoca İstanbul'da da kaç ağaçlık park var ve ne kadar ulaşılabilir ki. New York'ta yaşasaydım diyorum içimden, ya da dışımdan, yine duymuş olabilir birileri. Şehrin merkezinde adı üstünde Central Park diye bir cennet var ya! Patlayacak gibi olduğunda çıkar ayakkabılarını dolaş çimlerde. Salıver tüm elektriğini gitsin toprağa. (Pretty Woman'da Richard Gere de öyle yapıyordu).

Zor bir gün, zor bir hafta, zor birkaç ay olacak benim için, hatta çoğunuz için. Bu karamsar yazı için okuyanlardan özür dilerim. Ama böyle günlerin varlığıyla gülüp eğlendiğimiz zamanların değerini daha iyi anlayacağız sanırım.

Her şeye rağmen neşeli kalın.

Uğur Alper

Diğer yazıları için tıklayın