GLK Editörü'nden...                    Güncelleme:17.10.2000

Sentimentalite

Uzun süredir yapmadığım bir şey için multi-medya organımın başındayım yine. Unuttuğum sevgi aptalı sözcükler, düş süzmesi harfler yerlerini tek tek alacak bu karanlıkta parlayan ekranda. Lise yıllarımın unutulmuş şarkıları fonda çalarken ben de o kaybedilmiş tuhaf hissi hatırlamaya çalışıyorum. Teknolojiyle aram iyi oldu hep. Ben yazdım o kaydetti.

Hiçbir zaman insanları ağlatacak yazılar yazamadım. Ağlayacak bir şey yaşamadığımdan belki. Hep kahrolası bir sevinç, hep sıkıntı verici bir mutluluk. Bakışlarıyla beni bir alemden bir başkasına daldırıp çıkaran aşklarımı yazamamak. Karşıma bir mum koyup alevinde onların yüzünü gördüğüm halde susmak kalmak. Suspus olup sadece kulaklarımı uzatmak.

Aşkım, canım, cicim diyemedim hiç, yazamadım bile. Dediğimde ise sarhoştum. Hayal meyal hatırlıyorum. Ağzımda vişne votka kokusu, elimde kadın sigarası Salem. İçkinin verdiği pişkinlik ve sigaranın verdiği fallik iktidar. Güç bendeyse dilimi istediğim kadar uzatabilirdim. Hangi amaçla olursa olsun. Ama henüz sarhoş olamadım o kadar.

Metafor kullanmaya çalışırken porno dergilerin sırdaş mektuplarından birini yazıverdim neredeyse. Hemen yalnızlık, aşk, tutku temalarını işleyen iki cümle yazıp durumu kurtarmalıyım. Ne de olsa bu yazıyı halka açmayı planlamaktayım. Aman sıkıldım...

Sonra birden kendimi dışarıda buldum.

Adımlarım her zamanki gibiydi. Ne sık ne de seyrek. Ama uslanmaz tereddüdünden hiçbir şey kaybetmemişti ayaklarım o yağmurdan mustarip yeşil sokaklarda ilerlerken. Yaşam, ölüm, aşk gibi felsefi sorularla meşguldü gözyaşlarım. Ama akmıyorlardı, gözlerim sadece ıslaktı, ıslak ve sabit. Ve işte hepimizin hapishanesi olan ama duvarlarındaki mezar mavisi yüzünden kalan günlerimizi kazıyamadığımız dört duvar. Bu taş dudaklı şehirde bol bulunan aristokrat köşklerinden kopartılmış, kırmızı kadife bir perde, mezatlarda en sona kalan cinsten, ucuz birkaç sandalye.

Zevksizliğin karşı konulmaz estetiği içinde anlamsızca kıpırdayan bedenler. Periler uykuya dalmış ya da görmezden geliyorlar notalara isyan eden el kol sallantılarını. Ve aşk pazarlıkları. Konuşulmayan, gözlerle telaffuz edilen sözcükler, hesaplar, anlaşmalar. Etrafımda kaybolan sahte gülümsemeler, gerçek diş geçirmeler. Havada daireler çizen bir sigara ucunda kor bir ateş parçası. Utangaçlığın unutulduğu, kolay dokunuşların bedenleri sardığı, alkol gözlüklerinin takıldığı kutsal mekanımız.

Tanrısal bir işaret beklerken kayıtsız karanlıklarda, bir çift gölge gördüm. Yağmurlu havanın art niyetinden uzak, imkansız sandığım bir aydınlık. Daha önce de farkına varmıştım bu tuhaf gölgelerin ama yalancı ışıklar o kadar fazlaydı ki engellediler sınırlı yetenekleri olan görme organlarımı. Ya da tam tersi, bir gölge için bile karanlıktım ben. Uzattım gözlerimi bir an bile düşünmeden ve fazlaydı sanki kendine bakışları, fırlattı bir çiftini bana. Arkadaşlara alışık olmayan bakışlarım topladı yerlerden onunkileri ve hafifçe üfürdü üzerindeki tozları.

Sonra birden her yer karardı. Sanki filmin en heyecanlı yerinde elektrikler kesilmişti. Karanlık geçer pırıltılar canlanır diye bekledim olmadı. Neden sonra gün ışığı aydınlattı mavi duvarları. Her şey bitmişti, arabalar balkabağı, kısraklar fare olmuştu.

Kurbağalar hâlâ aynıydı...

Uğur Alper

Diğer yazıları için tıklayın