AB Editörü'nden

Güncelleme: 15. 08. 2006

İsrail'i Tel'in Etmek İçin
Batı'ya Düşman Olmak mı Gerekiyor?

Geçen makalenin sonunda Lübnan'ın güneyinde konuşlandırılacak "barış" gücüne Türkiye'den verilecek askerî desteğin kolay olmayacağı gözlemini yapmış ve tarafların hiçbirine yaranamıyacağımızı yazmıştım. Makaleye buradan ve İsrail'den gelen tepkiler meseleye taraf tutmadan yaklaşan ister barışgücü askeri ister köşe yazarı olsun kimsenin işinin kolay olmayacağını gösteriyor. İsrailli okur su götürmez tarihî haklarından dem vuruyor, buradaki İsrail karşıtı okur ise meseleye 1948 gözlüğüyle yaklaşıp İsrail'in yok edilmesini temenni ediyor.

İsrail'in yaptıklarının ve ABD'nin şartsız desteğinin savunulacak hiçbir tarafı yok. Yaptıkları ahlakî ve insanî açıdan kabul edilecek cinsten değil. Salt askerî açıdan dahi yanlış. Daha uzun vadede ülkelerinin bekâsını tehlikeye atacak kadar akıldışı bir saldırı bu. Ama karşılık olarak geçen hafta Londra'da ortaya çıkartılan ve Lübnan'da olup bitenle alâkası olduğu aşikâr terörist komplonun gerçekleşememiş olmasına, kimileri gibi üzülmek mümkün mü? Tercih daima kırk katırla kırk satır arasında mı olacak? Bu şiddet-karşışiddet sarmalı bölgeyle birlikte akıl ve kalplerimizi de tüketiyor.

Savaş Batı düşmanlığını körüklüyor
Adını koyalım, İsrail'in Lübnan saldırısı ve savaşa Türkiye'de verilen tepki, önü alınmaz bir Yahudi ve topyekûn Batı düşmanlığına dönüşmüş durumda. Televizyondaki feci görüntülerle beslenen bu nefret, kurunun yanında yaşın da yandığı, sapla samanın karıştığı karmaşık bir ruh ve şuur haline tekabül ediyor. Toplumdaki haklı isyan, bölge sorunları konusundaki müzmin bilgi eksikliğiyle birleşince mesele tıpkı karikatür krizinde olduğu gibi bir İslâm-Batı zıtlaşması şeklini alıyor. Halbuki Batı'nın topyekûn İsrail'in arkasında olduğunu söylemek abesle iştigal.

İsrail ordusu'nun marifetiyle her haberde karşımıza çıkan vahşet görüntüleri doğal olarak İsrail'in lânetlenmesine, direnen Hizbullah'ın da yüceltilmesine yol açıyor. Ancak Lübnanlı Marunî Hristiyan kadının Hizbullah lideri Nasrullah'ın adını haykırması, onun Lübnanlı Şiilerin siyasetine ve dünya görüşlerine pâye verdiği anlamına gelmiyor.

Hizbullah-Suriye-İran üçlüsünün mazlumların gönüllerinde taht kurarak bölgede tartışmasız bir hakimiyet tesis etmekte olduklarına düşünmek için bölgedeki dengelerden bihaber olmak yeterli. Tıpkı burada olduğu gibi. Bu anlamda "şii hilâli"nin kayıtsız şartsız bir hâkimiyet kurması olasılığına bölgede bizdekilerden başka heyecanlanan yok. Aksine Şii olmayan Arap kitlelerde bugünkü gidişatın yarattığı derin bir tedirginlik hâkim. Hem şii hilâlinin ne olduğunu, hem de bu hilâlin İsrail'in saldırısıyla güçlendiğini bildiklerinden. Sonuçta Şii olmayan Araplar da iki cami arasında binamaz durumda.

Saldırgan İsrail'in bölgede alternatifi olarak sunulmaya çalışılan ve desteklenmeleri gerektiği söylenen rejim ve partilere bir bakar mısınız? Lübnan'ın zengin mozağiğinin beşte birine tekabül eden Şiilerin bir bölümünü temsil eden totaliter Hizbullah; %75'i Sünnî olan nüfusunun nefret ettiği Nusayrî Şii azınlık tarafından yönetilen ve son kartlarını oynayan Suriye; birey ve toplum hayatını kendi bildiği gibi kısıtlama konusunda sayısız totaliter karara imza atmış bir mollakrasiyle yönetilen İran!

Örneğin komşuda yakın zamanda şu son nezih gelişmeler olmuş: Cumhurbaşkanı Ahmedinejat Lübnan savaşının bölgedeki laik rejimlerin de sonunu getireceğini buyurmuş. (Dikkat edilirse Kaideci Sünnî terörist Zevahiri de Türkiye'yi dini yozlaştırmakla itham ediyor.) İslâm Cumhuriyeti'ne yaraşır yeni kılık kıyafet kanununda ise Zerdüşt kadınların yeşil, Hıristiyanların kırmızı, Yahudilerin ise sarı çarşaf giymelerini öngören bir kararnameden söz ediliyor.

Bu savaşın tarafları arasında seçim yapmak diye bir keyfiyet olabilir mi?

Bu savaşın tutulacak bir tarafı yok. Yürürlüğe giren ateşkesin tüm olumsuzluk ve zorluğa rağmen barış getirmesi temennisiyle.







Bu yazı Vatan Gazetesi'nde de yayınlanmıştır.

Cengiz Aktar Bahçeşehir Üniversitesi öğretim üyesi

Diğer yazılar için tıklayın