AB Editörü'nden

Güncelleme: 25. 05. 2006

Bu işten kimseye hayır gelmez!

Danıştay baskını ve işlenen cinayetle kuşkusuz yeni bir döneme girildi. Günlerdir bu vahim ve menfur vaka hakkında ve etrafında yorum yazılıyor; her seviyede sert tartışmalar cereyan ediyor. Göze çarpan en revaçta açıklama veya imâ bu işin derin devlet tarafından tertip edilmiş olduğu yönünde.

Bu iş komplo mantığının kısırlığıyla açıklanamayacak kadar etraflı ve toplumsal uzantılan olan bir işe benziyor. Baskın ve cinayete sesli veya sessiz tepki veren laik, antilaik ve bu kutuplaşmayı reddeden üçüncü bir gruba dahil olanların istismar edildiklerini düşünmek siyasî hataların devamına yol açar. Her parti açısından ve özellikle de hükümet açısından.

"Türkiye laiktir laik kalacak" sloganını bindirilmiş kıtalardan bir amigo başlatmış olabilir. Muhalefet her daim olduğu gibi bu trajediyi de kullanmak istiyor olabilir. Ama cenazede ve Anıtkabir'de bu sloganı can-ı gönülden tekrar eden ve başörtüsünden korkan kadın kitlenin, manipülasyon kurbanı kadınlardan oluştuğunu düşünmek birşeyleri hep görmezden gelmek değil mi?

Memlekette maalesef Danıştay cinayeti veya Trabzon'daki rahip cinayetini tasvip edenlerin de bulunduğunu gizlemenin alemi var mı?

Ülkedeki kutuplaşma ezber bozan tahliller ve sıcak gazetecilik gerektiriyor.

Muhafazakâr demokratlıktan muhafazakâr milliyetçiliğe
Hükümet olduktan Kasım 2002'den AB ile müzakereye başlama kararının alındığı Aralık 2004'e kadar olan dönemde AKP gayet pragmatik bir yaklaşımla, başlamış bulunan IMF ve AB süreçlerine sahip çıkti ve bunların gereklerini yerine getirdi. Bunu yaparken içerik itibariyle çok cesur kararlar aldı, muhafazakar bir siyasî oluşumdan beklenmeyecek kadar ezber bozucu oldu. Devletin merkezinden daima uzakta tutulmuş ve çevreden çıkmış olması, dolayısıyla kimseye gebe olmaması pragmatik yaklaşımının garantisiydi. Keza ilk dönem Anavatan gibi farklı görüşleri barındırıyor olması AKP'yi tek bir ideolojinin dar kalıplarından korudu.

Ama diğer taraftan bu pragmatizm ve ideoloji eksikliği, ilkesizliğe de ortam hazırladı. Kısa zamanda elde edilen başarılar AKP'yi özellikle 17 Aralık 2004 sonrasında zafer sarhoşu etti. Yeniden seçilme refleksi, ekonomik ve politik başarılan seçime tahvil etme yaklaşımını tetikledi. Ülkede bir dip dalgası halinde gelişen, Irak savaşı ve Avrupa'dan gelen dışlayıcı beyan ve kararların da tuz biber ektiği muhafazakar-milliyetci hissiyat ve fikriyat, partiyi bunlara paye vermeye teşvik etti. Reform durdu, kontr reform süreci başladı.

AKP bu bulanık ortamda ve umulanın aksine, seçim de kazanır, oyunu da artırır ama bu zafer uzun soluklu olmaz. Zira muhafazakar-milliyetci bir taban, AKP'nin 2002 sonrasında değişimin icracısı kimliğiyle içeride ve dışarıda kazandığı prestiji tekrar sağlamasına dar gelir. Ne Türkiye'yi ne kendisini ayakta tutmaya yetmez.

Toparlanma mümkün mü?
Girdiğimiz dönem hükümeti reformist çizgiye geri döndürür mü? AKP yetkililerinin hadiseyi nasıl algıladığını işitince umutlanmak kolay değil.

İçerde Abdüllatif Şener ve bir nebze Abdullah Gül'ün temsil ettiği, Başbakan'in da dış gezilerde ballandırarak tasfir ettiği "muhafazakar müslüman" ya da "müslüman demokrat" yaklaşım ve bunun ülkenin istikrar ve prestijine vereceği ivme bugün artık tamamen sözde kalmıştır. Hafta sonu Davos Forumu'nün Mısır'daki toplantısında Başbakan her ne kadar "hiçbir şey olmadı, her şey yoluna girecek" mesajı verse de İngiltere'nin Economist dergisi ayın başında "Türkiye'nin hükümeti AB'ye sırt çeviriyor olabilir" diye başyazı yazıyor artık.

AKP'ye ve Türkiye'ye yeniden 2002 ile 2004 arasında olduğu gibi bir değişim heyecanı gerekiyor. İş işten, hem de kalıcı bir şekilde geçmeden. Reform ve değişimi sürdürmek gelecek komploları engellemenin yegâne çaresi.
















Bu yazı Vatan Gazetesi'nde de yayınlanmıştır.

Cengiz Aktar Bahçeşehir Üniversitesi öğretim üyesi

Diğer yazılar için tıklayın